SO GIBT'S FRIEDE
Pieter Butz

In februari brachten wij een week door in Schwarzwald, u weet wel, de streek van de koekoeksklokken en van de donkere wouden. Twee dagen na onze aankomst besloten wij de 17 kilometer lange panoramaweg te wandelen. Als echte laaglanders startten wij de noodzakelijke klim het dorp uit de berg op in een stevig tempo. Het gevolg was dat wij al snel neerploften op een bankje om even uit te blazen. Terwijl we daar zaten en genoten van de zon, het uitzicht over het dal en een boterham, kwam zeer bedaagd een oude vrouw de helling op. Ze liep zo zacht en zonder geluid dat we haar pas in de gaten kregen toen ze al vrij dichtbij was. Ze wandelde met een stok. Misschien is 'wandelde' niet het goede woord. Ze schoof min of meer dwars naar voren, duwde zich met haar stok als het ware naar boven. Ze zag er zo oud en versleten uit, dat ik dacht dat zij wel naast ons neer zou ploffen om na een uurtje uitblazen weer af te dalen naar de boerderij beneden in het dal. Maar wat ik verwachtte, gebeurde niet. Ze keek ons vriendelijk aan, zei met opgewekte stem 'Grüss Gott' en schuifelde verder naar boven.

Wij bleven nog een kwartiertje zitten en vervolgden onze weg die zich kronkelde naar de top. We verwachtten dat we haar na de volgende bocht wel meteen op de rug zouden zien. Maar niets daarvan. Het vrouwtje leek in het niets verdwenen. Pas toen we bijna boven waren, zagen we haar staan. Op de top en uitkijkend over het dal waarin ons dorp gelegen was. Ze liet de zon haar gerimpelde gezicht koesteren en maakte niet de indruk uitgeput neer te moeten ploffen op het bankje achter zich. Toen ook wij, een beetje hijgend, dat bankje bereikten, en haar enigszins buiten adem groetten, glimlachte ze vriendelijk. 'Het was haar dagelijks tripje', zei ze, 'even weg uit het dal, de berg op. Dan een kwartiertje gedachteloos genieten van het uitzicht om vervolgens weer terug te wandelen naar haar dagelijkse bezigheden beneden'. Ze bleef alleen thuis als het pad besneeuwd was. 'So gibt's Friede. Und hab'n sie geseh'n dass die Erle schon blüht!' Tot onze schaamte moesten wij bekennen voornamelijk oog voor het pad gehad te hebben. We waren erg onder de indruk van deze ogenschijnlijk zo breekbare maar toch krachtige vrouw.

's Avonds, terug in het hotel, moest ik nog steeds denken aan de ontmoeting daarboven. Wat was ons tempo dwaas vergeleken met de rust waarmee de vrouw naar boven kwam, ondanks haar leeftijd. We meenden veel gezien te hebben maar wat was het vergeleken met de details waar de vrouw oog voor had. Om ons te ontspannen van onze dagelijkse besognes, 'moeten' wij van tijd tot tijd op vakantie. Om onze geest rust te geven, 'moeten' we op retraite in een klooster. Om onze krachten terug te krijgen, 'moeten' we naar de massage, naar de praatgroep, naar de bezinning of naar de meditatiegroep. De vrouw van vanmorgen ging een andere weg.

Ik dacht ook aan Jezus van Nazareth. Na een drukke tijd met aandacht voor velen die allemaal een beroep op hem deden, trok Hij zich terug door een berg op te gaan, weg uit het dal. So gibt's Friede.

Boekentip Benoit Standaert: Spiritualiteit als levenskunst.

U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U

Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op www.abdijvanberne.nl.