Een Tibetaanse monnik in de abdij
Frank Kazenbroot

Het heeft niet in de krant gestaan. Toch vond er op 14 juni j.l. een historische ontmoeting plaats. Een Tibetaanse monnik bezocht de abdij met 20 Boeddhistische leerlingen en de Ruach groep mocht hen die dag ontmoeten. De monnik was al twee jaar in Nederland om les te geven in het Tibetaanse Boeddhisme en wilde graag eens een Nederlands Christelijk klooster van binnen zien. Hij zag eruit als een zoon van de Dalai Lama; hetzelfde roodgele habijt en met eenzelfde vriendelijk gezicht. In de gang van de abdij raakte hij onder de indruk van de schilderijen van de abten door de eeuwen heen. Omdat hij er zo eerbiedig naar keek, besefte ik opnieuw dat de lange geschiedenis van de abdij heel bijzonder is.

Tijdens het drinken van een kop thee vroeg ik of hij naar het Nederlandse elftal op de televisie had gekeken. Lachend zei hij van ja. Het gewone praatje over voetbal brak het ijs tussen ons. De Nederlandse tolk week niet van zijn zijde en wist alles goed te vertalen. Later in de abdijkerk vertelde ik de monnik vlak voor aanvang van de eucharistie over de betekenis van het altaar. Alles was nieuw voor hem. Hij luisterde gretig. Ik wees hem op de houten beelden van Augustinus en Norbertus en ik legde de functie van het tabernakel uit.

Ik vertelde over het sacramentele delen van brood en wijn waardoor wij christenen intens met Christus en met elkaar verbonden worden en zo nieuwe geestelijke kracht opdoen. De monnik knikte instemmend en ik kreeg de indruk dat hij begreep waar het over ging. De Boeddhisten waren zeer onder de indruk van de vredeswens die wij elkaar na het bidden van het Onze Vader gaven. Ook de vrome wijze waarop de aanwezige christenen ter communie gingen werd opgemerkt.

Nu ik over mijn eigen traditie mocht vertellen aan iemand met een totaal andere achtergrond ontdekte ik tot mijn verrassing dat ik meer begon te genieten van de rijkdom van de Katholieke liturgie en van de geweldige boodschap die Jezus heeft verkondigd. In het dagelijkse leven wordt mijn genot nogal eens overschaduwd door negatief nieuws over de kerken in West Europa.

Later die middag vertelde de monnik over het beoefenen van een aandachtige leefstijl zodat liefde en mededogen kunnen gaan groeien. Ik vertelde het leven van Jezus en hoe liefde en mededogen in hem gestalte gekregen hebben en hoe wij christenen proberen hem na te volgen. De monnik benadrukte dat Boeddhisten kiezen voor geweldloosheid en leven in het besef dat mensen afhankelijk zijn van elkaars liefde en mededogen. Voor hem is het niet belangrijk of mensen Boeddhist of Christen worden, als zij maar door een religieuze traditie geholpen worden om liefdevol en vredelievend door het leven te gaan. En nu knikten de leden van de Ruach groep instemmend.

In onze ontmoeting konden we genieten van onze eigen religieuze traditie en leren van de andere traditie. Ik ervoer aan den lijve dat het nu meer dan ooit van belang is dat religieuze mensen van verschillende tradities elkaar opzoeken. Hoe kleingeestig en riskant is het toch als gelovigen zich opsluiten in hun eigen kringetje en als zij alleen hun eigen instituutje gaan zitten beschermen. Vrede is alleen maar mogelijk als mensen elkaar gaan ontmoeten met wederzijds respect. Dat gebeurde op 14 juni in de abdij. Een onvergetelijke dag. Omdat het niet in de krant gestaan heeft heb ik dit stukje voor stukwerk geschreven.  

Boekentip Dalai Lama: Een leven vol mededogen.

U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U

Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op www.abdijvanberne.nl.