De klokken van Taizé
Fons Boom o.praem

Door het prachtige Bourgondische landschap rijdend komt de toren van Cluny in zicht. Maar voordat we naar het eeuwenoude stadje trekken, doen we eerst Taizé aan. Niet deelnemend aan het programma, maar ons voorbereidend op de drie vieringen die we zullen bijwonen. De weg naar Taizé loopt met een grote bocht om het dorpje heen naar boven. Daar aangekomen belanden we in een stroom van jonge mensen, die voor een week hun bivak daar hebben opgeslagen, zich laten meestromen op de dagorde van de kloostergemeenschap.

We zouden later terugkomen voor de vrijdagavondviering. Eerst naar Cluny, waar de statige gebouwen die nog over zijn, getuigen van de indrukwekkende grootsheid van de abdij die daar duizend jaar geleden heeft gestaan. Wij zijn onder de indruk van de Romaanse bouwwerken waar ooit duizenden monniken hun dagelijkse gebeden zongen, hun werkzaamheden verrichten, zochten naar geluk en naar God. Ook hier besluiten we de volgende dag terug te komen. Maar de eerste indrukken zijn overweldigend.

Na het avondeten gaan we dan terug naar Taizé om de avondviering bij te wonen. Ruim duizend jongeren en nog vele ouderen zoeken de Verrijzeniskerk op, de kerk die aan alle kanten kan worden uitgebreid wanneer dat nodig is. Samen met de honderd broeders van Taizé zijn we stil en luisteren we naar de grote klokken. Op het bord verschijnt een nummer en we beginnen te zingen. Heel eenvoudig, gewoon op de grond zittend, allemaal door elkaar. Ieder neemt en krijgt de ruimte die hij nodig heeft. De stilte en de rust zijn indrukwekkend. De deelname van de jongeren eveneens. De sfeer nodigt uit tot gebed en inkeer. De meditatie van een kwartier wordt gevuld door gebed, dat is bijna voelbaar.

Aan het eind van de viering wordt het Damiaan-kruis, het kruis van Sint-Franciscus, naar voren gebracht. Een schare jongeren zit er om heen. Ook hier is voelbaar dat zij hun vragen en noden neerleggen bij het kruis. Langzaam stroomt de kerk leeg. Buiten blijft de stilte hangen, onder de indruk van wat binnen gebeurde.

De viering van zaterdagavond, die dezelfde opbouw en liederen kent als de vrijdag, eindigt met een lichtrite. De aan iedereen uitgedeelde kaarsen worden aangestoken. Het licht verspreidt zich van achteren naar voren. Onder het zingen en herhalen van een lied, wordt het niet alleen in de kerk licht. Je ziet en voelt dat het ook in de harten van de mensen licht wordt. Een prachtige ervaring die je mee naar huis zou willen nemen, zou willen vasthouden.

Op zondagmorgen vieren we in Taizé eucharistie. Voor mij komt dat wat vreemd over, want in het verleden werd er wel Brood uitgedeeld, maar die was geconsacreerd in de crypte. Tegenwoordig is er elke zondagmorgen een eucharistieviering. Mijn medereisgenoten, die een stuk jonger zijn, hebben daar geen last van, niet gekweld door de geschiedenis en polarisatie. Wat opvalt is het respect waarmee de eucharistie gevierd wordt, met dezelfde liederen en eenvoud als de vorige vieringen die we hebben meegedaan.

Zowel de vieringen in Taizé als de aanblik van de gebouwen in Cluny en omgeving, gaven mij het gevoel op religieuze grond te staan, ongeacht de kleur, de richting. De religiositeit is er voelbaar, niet de kerkelijkheid. Hier in Bourgondië ervaar je dat mensen van allerlei tijden, allerlei culturen en allerlei leeftijden geraakt worden door dat wat groter is dan ons hart. Hier voel je je lopen in de voetsporen van al die mensen die zochten naar geluk, naar God. Hier vind je reisgenoten en tochtgenoten, net als jij, op zoek naar wie je ten diepste bent, als schepsel van God. Soms in een oud gebouw, soms in een oecumenische gebedsviering, soms in een traditionele eucharistieviering. Over de grenzen van die verschillen heen, vinden mensen elkaar bij de klokken van Taizé, zoals vroeger gebeurde bij de klokken van Cluny.

Boekentip Broeder Roger van Taizé, door C. Feldmann Zie ook: www.taize.fr

U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U

Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op www.abdijvanberne.nl.