NORMAAL!?
Cobi Voskuilen

Ooit een normaal mens ontmoet? En beviel het?
Misschien kent u die spreuk van Loesje nog wel. Het is er een uit de jaren zeventig maar voor mij de laatste tijd ineens heel actueel.

Kort geleden waren wij met onze kleinzoon in een dierentuin. Op weg naar het Dinosaurussen bos liepen ons twee verzorgers, met een kruiwagen tegemoet. Lucas zei vrolijk: ‘Hallo’ en stapte op hen af, nieuwsgierig als hij is. Hij kreeg een enthousiaste lach terug en was zichtbaar blij met hun reactie. Bij mijzelf merkte ik even een bepaalde terughoudendheid, toen ik zag dat beiden verstandelijk gehandicapt waren. Alsof ik een vooroordeel had; dit paste niet bij mijn ‘normale’ dierentuinbeeld. Ik beken dit met enige schroom. Dat gevoel verdween al gauw toen de twee onze kleinzoon in hun kruiwagen lieten kijken wat daar allemaal aan voer lag voor de dieren. Voor hen was het een gesprek ook al werd er nauwelijks iets gezegd. Deze drie verstonden elkaar gewoon direct!
Ze hadden bij voorbaat al plezier in het karweitje dat ze gingen doen: ‘de wolapen voeren’.

Wonderlijk mooi toch dat kinderen nog niet gehinderd worden door lastige vooroordelen.
Deze mensen hebben immers, ondanks hun beperking, gewoon als ieder ander, recht op een normale plaats in de samenleving.
Afgelopen week kwam ik opnieuw verstandelijk gehandicapten tegen, nu op een zorg-boerderij met camping, waar zij druk in de weer zijn met het kleinvee. Ze vormen een team en halen hun hart op aan de verzorging van de dieren. Door hun verantwoordelijkheid op maat te geven, voelen ze zich serieus genomen. Hierin beleven zij hun gevoel van eigenwaarde en dat stralen ze uit. Een genot om te zien. Mooi toch, als dat kan? Mensen op hun waarde schatten en ze daarin bevestigen. Dat wil iedereen! Ook een gehandicapte mens.
Toch blijf ik mijn terughoudendheid een teken aan de wand vinden. Want is het zo gewoon dat zij een eigen ‘normale’ plaats innemen in onze samenleving? Nee eigenlijk is dat nog veel te weinig. Soms denk ik: ‘Het gebeurt mondjesmaat, als het ons goed uitkomt’. ‘Want o wee, als het niet past in ons ‘normale’ plaatje”. Maar wat IS normaal? Is onze maat bepalend?

Onlangs was ik bij de presentatie van het boekje: ‘ONWIJS GAAF ’. Het uitgangspunt klinkt voor mij als een mooie, heldere stelregel. Die zegt: “ Er zijn in onze samenleving – dus ook in de kerken - hoogbegaafden, middelbegaafden en laagbegaafden. Deze mensen verdienen een volwaardige plaats in de maatschappij maar zeker in de kerken”.
Wij, hun medemensen, zijn goed in staat om de laatste groepering van allerlei namen en gezichten te voorzien. Mijns inziens laten wij ze al te lang wachten op die volwaardige plaats in maatschappij en kerk. Het boekje wil een inspiratie bron zijn voor de laagbegaafde zelf, hun verwanten en verzorgers, medeparochianen, pasorale werkers, diakenen, priesters en bisschoppen. Er staan pastoraal- theologische overwegingen in. Maar ook voorbeelden van geloofsgemeenschappen waar het gelukt is om deze groep een volwaardige plaats te geven. Het is in mijn ogen een echte aanrader. Het heeft mij geholpen mijn blikveld te verruimen, een echt eyeopener dus. Na het lezen ervan heb ik mezelf opnieuw de vraag gesteld: ‘Wat is eigenlijk normaal?’ Het antwoord is er niet eenvoudiger maar wel veelzijdiger op geworden.
Onwijs Gaaf heeft daar een belangrijk steentje aan bijgedragen.
Ik denk dat Loesje dit boek met veel plezier zal lezen.

Boekentip Wybe Dijk: Onwijs gaaf, over de laagbegaafde in de parochie.

U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U

Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op www.abdijvanberne.nl.

Hebt u een vraag? Mail hem ons

Meer informatie over de Abdij op www.abdijvanberne.nl


Abonneer een vriend(in), familielid of collega.
Klik hier .