Deze bank is ‘save’
Joost Jansen o.praem
Met dit opschrift duwde ik in de Carnavalsoptocht van Heeswijk-Dinther-Loosbroek een kerkbank voor me uit (wel op wieltjes). De meeste mensen begrepen deze ‘act’ , vonden het zelfs een prachtige vondst. Tegen de achtergrond van de laatste anderhalf jaar, met alles wat zich mondiaal in de financiële wereld zich heeft afgespeeld, met de economische crisis tot gevolg, is het vertrouwen in de banken geschaad. En de vraag is of de bankwereld wel voldoende geleerd heeft van dit debacle… Forse bonussen worden opnieuw uitgekeerd.
Maar is die kerkbank die ik voortduwde nu wel ‘save’? Is die bank wel zo veilig? De Kerk komt de laatste tijd niet zo briljant in het nieuws. Kinderen en andere mensen die seksueel misbruikt zijn, zullen er misschien anders overdenken. Sommigen houden geen veilig gevoel aan de kerk over. En wenden zich van deze kerk af. Een aantal zieke geesten maken het een grote groep geëngageerde gelovigen niet gemakkelijk. ‘Kerk’ komt de laatste tijd te veel in het nieuws met seksschandalen. Terwijl toch duidelijk is dat in een pastorale hulpverleningsrelatie seksuele intimiderende gedragingen nooit kunnen. Een gerechtvaardigd vertrouwen wordt verondersteld in een ongelijke relatie.
Natuurlijk bestaan deze uitwassen in alle beroepsgroepen. Zijn het niet de fysiotherapeuten, dan is het een zwemleraar of een psychiater. Men kan tevens aanvoeren dat de Kerk een hoog ideaal van zuiverheid predikt en met deze mistoestanden ‘boter op zijn hoofd heeft’. Je kunt niet de zuiverheid prediken en tegelijkertijd je grensoverschrijdend gedragen. En hoe integer een ‘mens van de kerk’, een pastor, een religieus, ook kan zijn, de verhalen over uitwassen besmetten ook zijn of haar engagement voor dat Rijk van God. Al deze geluiden zijn waar. Ik meen echter dat er nog iets meer aan de hand is.
Ik vraag me af waarom er dan – met al die hoge idealen van reinheid en zuiverheid – er toch nog zoveel misgaat op dit vlak. En niet alleen in het persoonlijk leven van mensen die zich tot een leven in zuiverheid hebben verbonden, maar ook in wat sommigen aanrichten bij derden. Een belangrijke reden is – mijns inziens – dat seksualiteit te zeer is onderdrukt, dat niet over de beleving er van gesproken werd. Natuurlijk werd (en wordt) er in het sacrament van verzoening het een en ander geventileerd. Maar op dat moment werkt de rite niet mee om eens openhartig met elkaar hierover te praten. Wat ik tegenkom in gesprekken (al dan niet binnen een sacramentele setting) is de onvrijheid ten aanzien van het seksuele aspect van een relatie. En dit kom ik tegen bij vele mensen, gehuwd of ongehuwd, priester of religieus. En als er dan iets opkomt binnen een kerkelijk kader dan slaat – ook bij verantwoordelijken – de schrik om het hart en heeft men de neiging om alles snel toe te dekken en tot de orde van de dag over te gaan. Tot een volgende eruptie.
Iedere relatie, iedere intermenselijke verhouding, heeft ook te maken met seksualiteit. En dat is mooi! De goede God heeft de mens man én vrouw geschapen, zó heeft Hij de mens bedoeld. Wanneer mensen in alle vrijheid afzien van een exclusieve relatie met één partner dan kan dit alleen maar om een groter goed: een unieke relatie met de goede God en met Jezus Christus, een bijzondere beschikbaarheid voor de komst van zijn Rijk. Wanneer op die manier gekozen wordt dan kan er ook vrijelijk over gesproken worden. Dan kennen vriendschappen een hoge mate van zuiverheid. Dan is seksualiteit geen taboe maar een realiteit die steeds óók meespeelt.
Toch blijf ik belijden: ‘deze bank is save’. Hoeveel mensen hebben niet op deze kerkbank gezeten, hebben gebeden, hebben hun vreugden en verdriet bij God neergelegd. Al deze mensen hebben hun – vaak eenvoudige – geloof gekregen van hun ouders en grootouders en hebben het ook weer doorgegeven aan hun kinderen. Generatie op generatie hebben zij gebouwd aan die Kerk-van-mensen, hebben in ieder tijdsgewricht zich garant gesteld voor een klimaat van hoop, geloof en liefde. Die Kerk is voor mij echt ‘save’, echt veilig.
U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de
rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor
buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U
|
Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op
www.abdijvanberne.nl.