En toch.......is er hoop.
Cobi Voskuilen
Er lijkt geen einde te komen aan de reeks ellendige gebeurtenissen die onze wereld en dus ons mensen overspoeld. De vele bomaanslagen door zelfmoordcommando’s, de aardbevingen in China, de aanklachten tegen paters, priesters en bisschoppen, de dreigende rellen rond grote voetbalduels, de vulkaanuitbarstingen op IJsland, de harde demonstraties tegen het slechte regime in Thailand, het sneuvelen van militairen door de bermbommen in Uruzgan, hoogoplopende ruzie om kerkliederen en ga zo maar door.
Het lijkt erop of aarde en mensen hun gal aan het spuwen zijn.
Ik hoorde iemand zeggen: “ Veel mensen weten de rem niet meer te vinden, ze zijn doorgeslagen; belangrijke levenswaarden zijn hen kennelijk vreemd geworden. En de aarde lijkt het niet langer meer te pikken. Maar ja wat wil je? Al jaren putten wij haar uit, vernielen ons kostbare erfgoed en stoppen van alles in de grond wat daar niet hoort.”
Wat is er gebeurd met ons mensen? Hoe heeft het zover kunnen komen? Steeds meer mensen worden er moedeloos van; de ellende lijkt niet te stoppen. Komt het nog goed?
Of wil deze ellende ons misschien eens flink door elkaar schudden. Zo’n soort ervaring die je overkomt als je na de sauna in ene ijskoud dompelbad stapt. Die kou gaat je door merg en been. Maar je knapt er wel van op. Je voelt dat het bloed gaat stromen en je lijf begint te tintelen. Alsof alles in jou weer alert wordt. Die alertheid zou iedereen over zich heen moeten krijgen en wat langer mogen duren dan het effect na een dompelbad.
Het is betreurenswaardig dat nog altijd rampspoed en ellende in de media hoger scoren dan veel andere waardevolle dingen. Bovendien zijn journalisten keien in het uitvergro-ten van ellende en het opblazen van emoties. Laten wij ons daarin meenemen? Dan gaan we zelf nog geloven dat er niets goeds meer gebeurt.
En toch......dat beeld klopt niet.
Er is wel degelijk hoop; een paar voorbeelden ter bemoediging.
Een 17 jarige jongen brengt iedere week trouw een bezoekje aan zijn oma. Omdat ze aan Alzheimer lijdt zit ze in een verpleeghuis. Meestal herkent ze hem niet maar dat maakt hem niet uit. “Voor mij is ze een 'toffe oma’ die altijd veel leuke dingen met ons heeft gedaan. Daarom blijf ik haar opzoeken”.
In een documentaire hoorde ik over een jonge vrouw die naar Haïti is vertrokken om daar gedurende 2 jaar mee te helpen aan de bouw van een kindertehuis. “Het is niet eerlijk dat deze weeskinderen door de aardbevingen niet alleen hun ouders en familie maar ook hun toekomst verloren hebben. Ik heb zelf veel kansen gekregen in mijn leven en wil graag mijn steentje bijdragen aan die van hen ”.
Er zijn lotgenoten van seksueel misbruik die het aandurven om naar een ontmoetings-weekend te gaan. Een hele stap......3 dagen lang, hoe zal dat zijn? Maar al binnen een uur voelden vrouwen die daaraan deelnamen het als een weldaad dat ze open konden praten over hun misbruikverleden. Dat ze niets hoefden uit te leggen en dat ze zoveel vragen, onmacht en pijn met lotgenoten konden delen. Iedereen ging gesterkt, met nieuwe moed en vol hoop naar huis. De pijn was niet over maar er was nieuwe kracht gevonden.
In mijn parochie in Nijmegen hebben we een liederenactie. Niet als protest maar als stimulans. De parochianen is gevraagd om op een A 4tje hun liefste lied te schrijven en ook te vertellen waarom dat hun liefste lied is. Zo horen we van elkaar wat ons in de liederen raakt, soms diep ontroert en wordt ook iets van ieders eigen zoektocht duidelijk.
Met Pinksteren hopen we met die liefste liederen ook elkaars zangtaal te verstaan.
In een wijk van Nijmegen is de jeugd actief om het vuil dat op straat rondslingert op te prikken. Ze zijn daarin heel trouw en krijgen op school les in natuurbeheer. Ook het dijkmagazijn en het natuurmuseum dragen een steentje bij. Beide instellingen laten jonge kinderen zien wat hun aandeel kan zijn om zorgvuldig om te gaan met de natuur.
Geen grootse onbereikbare daden, nee, voorbeelden uit het gewone alledaagse leven.
Volgens mij worden ze versterkt en onderstreept door dat ene belangrijke hoopvolle teken, dat velen van ons een paar weken geleden vierden:
Pasen, het feest van de opstanding van Christus.
Eenmaal door de doodse duisternis heen gegaan blijkt er toch nieuw LEVEN.
Genoeg hoopvolle tekens aan de horizon die ons inspireren te blijven geloven in een wereld waar het goed ‘samen wonen’ is.
U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de
rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor
buitenlandse abonnee's: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U
|
Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op
www.abdijvanberne.nl.