Echec van de christelijke politiek
Ward Cortvriendt o.praem.
Voor de christelijke politiek is de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen een slag in het gezicht. Is dit het sluitstuk van de secularisering? De definitieve scheiding van Kerk en Staat? Volgens sommigen is er in een moderne samenleving geen plaats voor denominatieve politiek. Alsof niet-christelijke partijen geen impliciete of expliciete ideologie zouden hebben.
Politiek houdt zich bezig met de ordening van de samenleving. Er is geen ordening zonder ratio, zonder ordeningsprincipe. En precies om die beginselen lijkt het mij te gaan.
Bij de laatste verkiezingen zijn belangrijke uitgangspunten uit het oog verloren. Bijvoorbeeld dat het gaat om het kiezen van een volksvertegenwoordiging, om de samenstelling van de Tweede Kamer. Teveel nadruk werd gelegd op de persoon van de toekomstige premier, alsof het om een verkapte presidentsverkiezing zou gaan. Dat is een heel slechte zaak, zeker wanneer iemand die dan niet nummer een wordt ervoor kiest de kiezers in de steek te laten en niet in de Kamer gaat zitten.
Ik hoorde een journalist zelfs spreken over de kabinetsverkiezingen, een staatkundige onmogelijkheid. De voorbereiding van de verkiezingen hypert over de beeldbuis en de ene lijsttrekker is nog haniger dan de ander.
Maar hier gaat het me nog niet eens over de staatkundige missers. Naar mijn smaak is de christelijke politiek niet alleen afgerekend op de persoon, maar ook op zijn halfslachtigheid. Ik begrijp dat dit ongenuanceerd is, maar dat mag in een column. Ik wil er mee zeggen dat de christelijke politiek er kennelijk niet in is geslaagd de boodschap herkenbaar over te brengen of de uitgangspunten helder te vertalen naar voor de kiezers herkenbare politiek. De grote christelijke partijen hellen te gemakkelijk over naar de statistische gegevens over het gedrag van het electoraat en gaan te snel in op politiek ad hoc.
Misschien is de politiek toe aan een nieuwe degelijkheid, een nieuwe langzaamheid en een nieuw fatsoen.
Het is mijn overtuiging dat de samenleving juist ernstig behoefte heeft aan partijen die vanuit een heldere ideologie, dat wil voor mij zeggen heldere principes en uitgangspunten, een bijdrage willen leveren aan de ordening van de samenleving. Ik ben voorstander van een politiek die gebaseerd is op uitgangspunten en niet op sentimenten en opportunisme. Die partijen mogen humanistisch, islamitisch, socialistisch en zeker ook christelijk zijn.
Christelijke politiek wil niet zeggen dat iedereen christen moet worden. Net zomin als een islamitische partij dat binnen een democratische pluriformiteit kan vragen. Christelijke politiek wil zeggen dat deze politiek zich fundeert op en verantwoordt jegens christelijke waarden. Deze waarden en uitgangspunten moeten dan wel helder geformuleerd worden en communiceerbaar zijn en vervolgens vertaald worden naar concrete politiek. Aan die vertaalslag en met name aan de communicatie naar de kiezer lijkt me behoorlijk wat te schorten.
Wanneer je zegt dat er in onze samenleving geen plaats is voor een christelijke politiek, zeg je dat er in de politiek geen plek is voor ideologie. Dat is een ernstige verarming en een ontkenning van de cultuur waarbinnen politiek opereert. Maar het geeft de politiek ook prijs aan de beweging van de omstandigheden en berooft het van elk toekomst- of ontwikkelingsperspectief met betrekking tot onze samenleving.
En daar zit nu werkelijk niemand op te wachten.
U kunt blijk geven van uw waardering voor Stukwerk door overmaking van een vrijwillige bijdrage op één van de
rekeningen van de Abdij van Berne te Heeswijk: Postbank 1082440 of Rabobank 1201.00.908 (vermelding: 'vrijwillige bijdrage') Voor
buitenlandse abonnees: Rabobank 12.01.00.908; IBAN: NL64RABO 0120 1009 08; BIC: RABONL2U
|
Alle vorige afleveringen van Stukwerk-online zijn te vinden op
www.abdijvanberne.nl.