12 en 13 januari 2019: Doop van de Heer

Jesaja 40,1-5.9-11 en Lucas 3,15-16.21-22, C-Jaar

VERKONDIGING

Kerst ligt alweer een paar weken achter ons. Wij vierden de komst van Gods zoon in onze wereld.
God wil mens zijn en onder ons wonen. Dat is wat wij willen geloven, achter die boodschap, ons lang geleden verteld, willen wij staan en blijven staan.

In Jezus van Nazareth komen wij Gods liefde op het spoor, in de omgang van mensen met elkaar. Naïef hoeven wij daarover niet te zijn, onze wereld lijkt zo nu en dan te kreunen onder geweld.
Dat is wat de nieuwsmedia ons steeds weer voorhouden.
Van bomaanslagen, busongelukken, tot ouders die hun kinderen en kinderen die hun ouders vermoorden.
Maar er is ook ander nieuws, goed nieuws te vertellen.
Mensen zorgen voor elkaar, eindeloze mantelzorg is een weg die velen gaan. Docenten doen net iets extra’s voor hun leerlingen, overal ter wereld.
Verpleegkundigen en verzorgenden die warm betrokken omgaan met mensen die aan hen zijn toevertrouwd.
Mensen in het bedrijfsleven die niet alleen voor winst kiezen, maar ook iets willen bijdragen aan de samenleving.
Goed nieuws vandaag, goed nieuws in oude tijden.

God liet zich kennen in een mensenkind, Jezus van Nazareth, geboren uit een jonge vrouw en de eersten die het wilden geloven, waren de herders, het sprokkelvolkje uit de dagen van toen.
En vorige week vierden wij hoe ook de geleerden, wijzen, de Driekoningen in de volksmond, uit alle rijke culturen langs de Zijderoute, vertegenwoordigers van alle bekende continenten in die dagen, een ster volgden om Hem te vinden in een voederbak.
In dat kind openbaarde zich Gods Zoon aan hen. De geboorte van Jezus, de Driekoningen die hem herkenden.

Vandaag een derde moment van Openbaring, driemaal is scheepsrecht immers: Johannes de Doper ontvangt Jezus aan het water van de Jordaan, laat zich overhalen om de Messias te dopen.
En dan gaat de hemel open staat er, de geestkracht, het vuur, een stem zegt: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde”. Voor de derde keer openbaart God zich aan ons in een Mens. Zijn liefde is bereikbaar.

Het doopsel door Johannes helpt ons om een eerste stap op de weg als volgelingen van Jezus te zetten. Ouders van kinderen die hier komen willen hun kinderen op die weg zetten omdat het traditie is, omdat hun ouders die weg voor hen hebben gekozen en heel vaak omdat deze keus waarden en normen met zich meebrengt die van betekenis zijn.

Regelmatig stel ik aan doopouders de vraag: Ben je er blij mee dat je gedoopt bent? En even vaak ontvouwt zich dan een spannend en openhartig gesprek.
Een vader en moeder vertelden dat zij zich lang niet altijd bewust zijn van de keus die zij maakten.
Maar wel door alles heen zal helpen om hun kinderen te leren dat het de moeite waard is: respect en liefdevol met elkaar omgaan, dat je iets voor elkaar over kunt hebben, dat je soms het hoofd moet buigen en oppassen met harde woorden, omdat je weet dat God je op handen draagt.
Dat niet jij zelf altijd de belangrijkste bent, maar juist de mens naast je jou helpt om meer mens te worden.
Liefdevol met elkaar omgaan als christelijke levensweg, het wordt ons voorgehouden, iedere week opnieuw.

Pijnlijk is het dan ook als in deze dagen door mensen die zich ook Christen noemen, uitspraken worden gedaan die liefde tussen mannen onderling, tussen vrouwen onderling uitsluiten.
In de Nashville verklaring worden Bijbelteksten uit de context gehaald, om er uit op te kunnen maken, dat God hokjes om de liefde heeft gezet.
Alsof men vergeten is dat God zich niet alleen in een boek, maar juist ook in een Mens heeft geopenbaard, die liefde in onze wereld bracht.
Jezus van Nazareth die door Johannes werd gedoopt en liefde in de wereld bracht.
Een gebeuren, een mysterie, een belofte zo sterk dat mensen voelden dat de Hemel openging.
Zonder aarzeling, zonder voorbehoud.

Als parochie werken wij veel samen met de Protestantse gemeente in onze stad, de huidige dominee, Otto Greving schreef een artikel in het Brabants dagblad, waarin hij afstand neemt van zijn geloofsgenoten uit de orthodoxe kerken.
De kop van dat artikel luidt:
De liefde schreeuwt. Meestal fluistert ze.
Maar als mensen zo worden weggezet als in de Nashville-verklaring,
dan schreeuwt ze het uit: Iedereen mag er zijn! Ook bij ons in de kerk.

Wat een moed om zo naar buiten te treden op een moment dat de liefde onder druk wordt gezet of ontkend!
God is mens geworden en onder ons komen wonen. En dat mens leert ons wat liefde is! Al Gods mensenkinderen, mogen zijn zoals ze zijn, dan doen zij, dan doen wij de Schepping recht.
Dan gaat de Hemel open!
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen