15 en 16 juni 2019: Feest van de Heilige Drie-eenheid

Spreuken 8,22-31 en Johannes 16,12-15, C-Jaar

VERKONDIGING

Hoe pak je het toch aan? Hoe moet je toch uitleggen wat het feest van de H. Drie-eenheid behelst?
Gaat het hier immers niet om een mysterie, iets wat voor ons zelf al zo lastig te vatten is? Mensen in onze tijd, zij hebben er geen enkel idee, geen gevoel meer bij.
Vader-Zoon en Heilige Geest … waar heb je het over?

En daar komt nog bij de vraag of God daarmee niet al te mannelijk is ingekleurd? Alsof God een persoon is … voor velen is dat vreemd. Intussen zien we hoe bekende en minder bekende mensen aan de haal gaan met de Vader, de Zoon en de Heilige Geest …

Zo was Politicus Klaas Dijkhoff eind vorig jaar zó getroffen door een uitspraak van een bisschop over hem, dat hij een brief schreef waarin hij liet zien dat zijn héle leven is gevormd is door waarden die hem zijn doorgegeven door de katholieke kerk, maar dat hij die in de kerk van vandaag niet meer altijd terugziet.
De laatste regels schrijft hij: ‘In de naam van de Moeder, de Dochter en de Heilige Liefde’. Om vervolgens te ondertekenen met zijn volledige doopnamen.

Een actuele theoloog schreef samen met zijn dochter van 17 een boekje waarin hij haar vragen beantwoordt over het christendom en de katholieke kerk. Dat boekje heeft als titel: Vader, Dochter en Heilige Geest. Kennelijk willen deze mannen laten zien dat voor hen God veel groter is dan de namen die van oudsher worden gebruikt.

En toch … iedere dag meermalen maken wij het kruisteken. Wij openen daarmee het getijdengebed in de kapel, leren het kinderen die hun communie doen en ook onze zondagviering begint en eindigt met het kruisteken.
En toch … bij het doopsel of uitvaarten, zien we dat het kruisteken lang niet vanzelfsprekend door alle aanwezigen wordt gemaakt.
Maar bij ons, kerkmensen, zitten die woorden ‘Vader, Zoon en Heilige Geest’, als het ware onder onze huid. Hoe graag ik het zou willen, ik moet bekennen dat het ook voor mij onwennig zou voelen als ik moet beginnen met Moeder, Dochter en Heilige Liefde, of Vader, Dochter en Heilige Geest.

Als dat zou gebeuren, dan heeft ú misschien het gevoel, dat uw voorgangers God voor hun karretje willen spannen. En dat is geen positieve gedachte. Iemand voor je karretje spannen betekent immers zoiets als iemand naar je handzetten, en dan kan de waarheid ver te zoeken zijn, om nog maar niet te spreken van de Wijsheid. God naar onze hand zetten, God voor ons karretje spannen.

We zien het soms ook goed fout gaan, bijvoorbeeld als de president van een land zijn toespraak bij de afkondiging van een oorlog besluit met de woorden: “God is met ons!” Hoe weet hij dat?
Heeft die president een directe verbinding met God? Overlegt hij met God over dit soort vragen?
En waarom zou God partij kiezen in een oorlog? Kennen wij niet een heel andere God uit alle verhalen die ons over God zijn verteld uit de hele manier van doen van Jezus van Nazareth?
Steeds opnieuw dringt de vraag zich op wie uiteindelijk de Waarheid in pacht heeft. Waar is de Wijsheid te vinden die ons helpt om God te kennen?

Vandaag horen we een prachtige lezing uit het nog altijd actuele boek Spreuken, wijze woorden over de God van de Schepping.
En dan het evangelie … het vertelt ons vandaag over de belofte van Jezus dat de wereld niet zonder hem achter blijft. Dat er een helper zal komen, die steeds weer inzicht en begrip zal geven in de boodschap van Jezus, een helper die kan aankondigen wat de wereld nog te wachten staat, een helper die Jezus belofte voor ons bij de tijd kan brengen.

Die helper, die Geest, komt bij ons met Pinksteren, het is aan ons om haar te willen zien. En als je goed kijkt, als je opmerkzaam bent, dan zie jet het gebeuren:
Op het kerkhof achter onze kerk, waar een ploeg vrijwilligers zich inzet om het netjes en schoon te houden, mensen die dat doen zijn op leeftijd, zij snakken naar opvolgers, maar geven niet op, doen wat gedaan moet worden en weten dat zij niet gemist kunnen worden.

De Geest aan het werk zien?
Afgelopen maandag, vierden wij op Tweede Pinksterdag het Suikerfeest met onze islamitische medevrijwilligers. Een geweldige maaltijd werd bereid en de avond werd tot een feest toen iedereen een plekje zocht naast iemand die in een ander land was geboren.
Mensen vertelden elkaar verhalen over hun vader en moeder. Leven zij nog? Zijn zij oud? Wat doen zij iedere dag? Hoe komen zij aan de kost? Waar wonen zij? In Tilburg, in Groningen, in Amsterdam? In Aleppo, in Kabul, in Mogadishu?

Mensen vertelden elkaar over de feesten die werden gevierd: Suikerfeest en Pinksteren. Het was op die momenten dat het gesprek nog boeiender werd.
Immers … de Vader, de Zoon en de Heilige Geest … “Hebben jullie dan drie Goden in plaats van één?”, zo vroeg iemand.
En dan was daar die tegenvraag: “Hoe zit het dan met de 99 namen van Allah?” Namen van God, eigenschappen, woorden die ons willen helpen God dichterbij te brengen. Bidden wij niet allemaal zo? Tot de Barmhartige, de Eeuwige, de liefdevolle God, de Ene God, de trouwe God?

Zo proberen mensen met het geven van namen, wat meer gevoel te krijgen bij het wezen van God.
En wie van ons wil dat nu niet? Weten wie God is?
Het boek Spreuken vertelt ons hoe een wijze hand schoonheid en gevoel legde in de schepping. Je kunt het zien in een vogel die uit het nest komt, in de rode konen van een jonge knul die zoekt naar de hand van zijn nieuwe vriendinnetje, in de vader die zich liefdevol buigt over zijn zoon …
God heeft de wijsheid, de waarheid en alle liefde die wij kennen in de schepping gelegd, zo leert het boek Spreuken ons.

God gaf ons een mens, die die wijsheid, liefde en waarheid teruggaf aan de wereld en de Geest, een helper, om dit steeds maar weer bij de tijd te houden.
God gaf ons in Jezus het vermogen om ons te verwonderen en om te bewonderen, alles wat liefde is en liefde wil zijn.
Gaf ons in de Geest enthousiasme om zijn schepping te voltooien en is zo voor ons katholieke volgelingen van Jezus: Vader, Zoon en Heilige Geest.
Mag het zo zijn.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen