16-17 maart 2019: 2e Zondag van de Veertigdagentijd

Genesis 15,5-12.17-18 en Lucas 9, 28b-36, C-Jaar

VERKONDIGING

Jezus gaat met Petrus, Johannes en Jakobus een berg op om te bidden. En terwijl hij aan het bidden is, verandert zijn gezicht en worden zijn kleren stralend wit. Zijn leerlingen merken er echter weinig van, omdat ze van vermoeidheid in slaap zijn gevallen. Maar wanneer dan plotseling Elia en Mozes verschijnen en een gesprek met Jezus aangaan, schiet Petrus wakker. En hij is zelfs zodanig ondersteboven van die ervaring dat hij ze wil vasthouden en voorstelt om voor elk van die drie profeten een hut te bouwen of een tent op te zetten. Maar net op dat moment komt er een grote wolk overdrijven die het zicht volledig belemmert.

We kunnen hier een vergelijking trekken en zien met het doopsel van Jezus: net zoals toen klinkt er ook nu een stem die zegt: dit is mijn uitverkoren zoon, luister naar Hem, twijfel er niet aan. Het is een bijzonder en opvallend tafereel. God gaat pal achter zijn zoon staan en openbaart aan Petrus, Johannes en Jacobus de diepste roeping van Jezus. Maar het is duidelijk een dubbele openbaring. Ook de drie leerlingen laat Hij raken, steekt Hij aan, worden in vuur en vlam gezet om hun diepste roeping op het spoor te komen, om met het hele hart in de voetsporen van Jezus te treden, om de aanwezige twijfel op te geven en de goede raad ter hand te nemen.

Laten we dat verhaal van Lukas, die uitnodiging tot onderweg zijn en ontmoeten, eens naar het hier en nu proberen te halen. Stel je eens voor dat Jezus een van u of mij uitnodigt en meeneemt naar een bijzondere plaats om samen met Hem tot God te bidden. Zouden we dan in slaap vallen zoals we hoorden dat Petrus deed met zijn vrienden? Zouden we onze ogen en ons hart kunnen openhouden zodat we zicht krijgen op Gods ware bedoelingen? Zouden we onze twijfels kunnen vergeten?

Een periode als een veertigdagentijd wil ons wel op een heel speciale wijze uitnodigen tot zo’n houding, tot een antwoord op de vraag waar ook het hongerdoek van dit jaar ons uitnodigt: Mens waar ben je. Welke positie neem ik eigenlijk in? De vraag die blijft is of wij bereid zijn even los te komen van het alledaagse, van de sleur, de drukte, het lawaai. Of wij toch niet door twijfel overmand worden als we zien hoe het spant op het wereldtoneel.

De waanzin van de aanslag in Nieuw-Zeeland, de strijd in Syrië, Irak en Jemen: al die vreselijke brandhaarden in de wereld. En dat zijn dan alleen nog maar de namen van de landen die regelmatig het nieuws halen. Maar ook veel dichterbij kunnen we overvallen blijven van toenemende twijfel: wat zien we op de kleine schaal, in buurten, op scholen, in gezinnen en families?
Want een eerste stap zal altijd door ons gezet moeten worden. Hoe vaak dachten en denken we niet dat het nooit zal lukken, dat we allemaal in de vernieling raken. En toch zijn er heel wat van die indrukwekkende voorbeelden die laten zien waar verandering allemaal toe kan leiden, zonder dat we dat aanvankelijk ook maar in de gaten hebben.

Onze jongeren die spijbelen voor aandacht voor ons klimaat. Zij attenderen ons op toekomst, op denken en handelen met het oog op morgen. Een voortgaand verzet om een doorgedraaide president hopelijk tot de orde te roepen om geen muur te gaan bouwen tussen volken en landen. Mensen blijken veel dapperder dan misschien gedacht wordt. Soms stralen mensen een onvermoede kracht uit en laten ze zich niet weerhouden om door regen en wind te trekken om aandacht te vragen voor het klimaat zoals afgelopen zondag.

Soms zie je mensen – zo zouden we indachtig de schriftlezing van vandaag kunnen zeggen – van gedaante veranderen. Soms zie en ervaar je wat er allemaal kan gebeuren als je een eerste stap zet; Wat voor kracht er allemaal vrijkomt als we goede raad tot ons toelaten. Uit de brokstukken van het leven kan toch ook iets moois opbloeien, als twijfelaar kunnen we toch over de streep getrokken worden vanwege de kleine wereld van dagelijks leven, omwille van de grote wereld waar het toch mogelijk dat de steppe kan gaan bloeien.

Een stem bij verkiezingen zoals over enkele dagen heeft toch ook in deze zin meer betekenis dan we misschien op het eerste gezicht denken en vermoeden. Waar staan wij en vooral waar willen we staan. Zouden wij binnenstaanders kunnen worden, in de voetsporen van Jezus met zicht op Gods bedoeling. Goede raad aannemen om mogelijke twijfel te laten verdwijnen. Het gaat er toch zeker niet om ons af te wenden van de wereld en alles maar op zijn beloop te laten, terwijl we onze eigen ziel en zaligheid proberen veilig te zetten.

‘Mens waar ben je’ schreeuwt de hongerdoek ons toe. En soms zal zeker de tegenvraag bij ons opkomen van ‘God waar ben je’ als we de schreeuw van de armen horen via bijvoorbeeld ons vastenactieproject in India of het sterven van de natuur en de opwarming van de aarde zien.
Heel wat vragen die we onszelf en elkaar in deze veertigdagentijd mogen stellen. Met elkaar mogen we – in het licht van het evangelie – niet in twijfel blijven steken maar dienen we de goede raad ter hand te nemen: zoeken naar juiste antwoorden en goede wegen.

Daarbij mogen we elkaar toewensen dat we – al of niet op de berg – Jezus steeds meer in zijn ware gedaante leren zien en ontmoeten. Een mooi vormings- en trainingsprogramma voor deze 40 dagen: Waar goede raad twijfel doet verdwijnen krijgt barmhartigheid immers een plaats. Mogen er veel ontmoetingen plaatsvinden met deze opdracht voor ogen.

Denis Hendrickx o. praem
Abt van Berne