17 mei 2020: 6e Zondag van Pasen, 5 jaar Laudato Si’

Mariakerk Tilburg en Abdijkerk Heeswijk

Handelingen 8,5-8.14-17; 1.Petrus 3,15-18 en Johannes 14,15-21, A-Jaar

VERKONDIGING

In de periode na Pasen lezen we regelmatig uit de afscheidsrede, zeg maar uit het testament van Jezus. Zijn laatste wilsbeschikking is zeer duidelijk: onderhoud mijn geboden, heb elkaar lief, blijf in Mij. En voor de toekomst doet hij grootse beloften: gij zult mijn geboden onderhouden, de Vader zal de Geest zenden, Hij zal in u zijn, gij zult mij zien enzovoort. Het hulpwerkwoord zullen komt in die teksten voortdurend terug.

Het zijn misschien we de mooiste bladzijden uit het Nieuwe Testament. Maar daar zit het nu juist: het is allemaal heel mooi, en van onze kant zal het meestal ook niet aan goede wil ontbreken. Een gevoel van onmacht en verlatenheid kunnen we echter niet van ons afzetten. We blijven het verhaal van Jezus gedenken en zijn er allemaal vast van overtuigd dat liefhebben het mooiste en het beste ter wereld is. Maar kan dat wel? Is het niet teveel gevraagd? En wat haalt het uit?

Het is ook de tijd van vragen. In de woorden die direct voorafgaan aan het evangeliedeel dat we vandaag gelezen hebben wordt verhaald van de tussenkomst van Filippus. Hij stelt vragen die ook regelmatig gesteld worden in verband met de klimaatcrisis en recent heel nadrukkelijk rond Corona. Waar is God gebleven? Heeft Hij ons in de steek gelaten? Wat verlangt Hij van ons? Iedere mens die gelooft en daarbij ook nog een beetje nadenkt, zit met die vragen.

“Wat voor soort wereld willen wij nalaten aan hen die na ons zullen komen, aan de kinderen die nu opgroeien?” In Laudato Si’, stelt Paus Franciscus o.a. : “Wij moeten ons realiseren dat de waardigheid van onszelf op het spel staat. Wij zijn de eerst belanghebbenden om een planeet door te geven die bewoonbaar is voor de mensheid die na ons komt. Het is een drama voor onszelf, want het stelt de vraag, naar onze levensweg op aarde.”

Een crisis, zoals die waarin we nu midden in zitten, is ook een moment om opnieuw na te denken over de richting die we willen gaan. Kiezen we er als samenleving in deze coronacrisis voor om het eigen belang voorop te stellen? Of werken we zoveel mogelijk met anderen samen, om ervoor te zorgen dat iedereen de zorg ontvangt die nodig is, de hulpmiddelen ter beschikking staan van zorgpersoneel, dat inzichten en ontdekkingen snel met elkaar worden gedeeld?
Ook de milieucrisis en de klimaatverandering kunnen alleen gezamenlijk worden aangepakt. Iedereen heeft belang bij schone lucht, gezonde ecosystemen, zuiver water in onze rivieren, zeeën en oceanen. Wij maken deel uit van de natuur.

Over de eerste Christenen wordt verteld dat zij Gods woord hadden aangenomen na het zien van allerlei wonderlijke gebeurtenissen en het horen van de verhalen van Filippus. We mochten het vernemen met de woorden van de eerste lezing. De eerste volgelingen lieten zich dopen, maar dat was niet genoeg. Geloven is een begin. Blijven geloven is wat daarna komt, en dat is moeilijker. Daarom komen de apostelen om hun de handen op te leggen, zodat zij de Heilige Geest ontvangen. Die zal hen namelijk helpen standvastig en kritisch te blijven.

Geloven is vragen stellen, ons vragen laten stellen, ons geweten onderzoeken, elkaar scherp houden, want voordat je het weet , heb je een lui geloof, en ja, dat kan gebeuren, dan zijn we God kwijt. ‘Alles is met elkaar verbonden’ zo luidt het thema dat Paus Franciscus meegeeft voor deze speciale week. De mondiale crisis die wij nu meemaken raakt allen en kan alleen opgelost worden door samen te werken. Deze tijd laat zien dat alle mensen met elkaar verbonden zijn en dat schepping, gezondheid, maar ook gerechtigheid en een nieuwe toekomst met elkaar samenhangen. Deze tijd biedt bovendien ongekende mogelijkheden om keuzes te maken die voorheen ondenkbaar waren. De huidige crisis laat bij velen hun sociale gevoel spreken, er is een grote verbondenheid zichtbaar in de creativiteit die de crisis oproept. Meer nog dan hoeder, zijn we geroepen om medeschepper te zijn. Dat wil zeggen: ons steentje bij te dragen in elke crisis opdat we de aarde de vorm geven zoals God die wenst.

De coronacrisis is misschien eens te meer een prikkel om onze verantwoordelijkheid voor de schepping als schepping op te nemen: “een ruimte waar we Gods droom delen met andere levende wezens, verbonden in een grootse ecologie”. Natuurlijk is de epidemie een ramp, bijzonder voor hen die er door getroffen werden. Daar hoeven we niet blind voor te zijn. Te midden van alle angst en zorgen zagen we ook al het goede dat deze ramp onder mensen te weeg heeft gebracht. Rondom de coronacrisis waren er van tijd tot tijd gelukkig ook geluiden om ons samenleven eens kritisch te beschouwen.
Biedt deze crisis niet ook onverwachte kansen? Zou de pandemie niet het startpunt kunnen zijn van een eenvoudige levensstijl of een nieuwe economie? En zouden we als Christenen binnen onze verschillende verbanden daarin niet het voortouw kunnen nemen. Oude, vaak diep christelijke waarden kunnen nieuwe betekenis krijgen: rust en aandacht voor elkaar, zorg voor de schepping, een duurzame levensstijl, een economie van het genoeg.

De evangeliewoorden van deze morgen laten ons weten: ‘Als je mij liefhebt houd je dan aan mijn geboden. Dan zal ik de Vader vragen je een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: De Geest van wijsheid en waarheid.’ God heeft alles met wijsheid geschapen.
Met de ‘Geest van de wijsheid’ kunnen wij nieuwe wegen inslaan en voor een ander leven kiezen.
Amen.

Denis Hendrickx o. praem
Abt van Berne