19 juli 2020: 16e Zondag door het Jaar

Wijsheid 12,13.16-19 en Matteüs 13,24-43, A-Jaar

VERKONDIGING

Heb de tijd!

De woorden van de schrift vandaag zijn in den beginne geschreven voor Joodse mensen. Woorden die hun duidelijkheid wilde geven over het leven van alle dag. De wereld, meer dan 2000 jaar geleden, zag er echt anders uit. Het boek Wijsheid gaat over de Vader en in de Evangelielezing horen wij de Zoon spreken.

De schrijver van het boek Wijsheid vertelt ons over onze God. Hoe hij een voorbeeld kan zijn voor ons mensen. Die God die wij alle macht toekennen, die God die Baas is over het geheel. Die God die rechtvaardig is, die laat zien dat je altijd opnieuw kunt beginnen. Die God van de mildheid, die blijft staan en ons wil meenemen in het leven. Die God die zegt: “neem de tijd, wacht met je oordeel”.

Jezus spreekt tot het volk en tot zijn leerlingen in gelijkenissen. Vertelt ons verhalen om zo het grote verhaal duidelijk te maken. Vertelt over zijn Vader, die God die hem gezonden heeft.
En dan vertelt Hij een verhaal over opschietend graan en onkruid. Vertelt een verhaal dat je moet wachten en de tijd moet nemen. Vreemd, heel vreemd. Zo zitten wij mensen niet in elkaar. Wij nemen iets waar en willen handelen. Direct. Op dit veld willen wij het onkruid verwijderen met als risico dat wij goede graan ook eruit trekken. En Jezus zegt ons dan, “wacht en neem de tijd”.

Wacht en neemt de tijd. Kijk om je heen en neem waar. Geen oordeel of veroordeling maar neem de tijd en laat het leven gaan. Hoe moeilijk is dat voor ons mensen? Niet oordelen en wachten!
Wij mensen zijn zo snel. Weten het vaak beter. Hebben al een oordeel klaar voordat het duidelijk is wat er plaats vindt.
Gaat het over kleur, geaardheid, de boeren, de 1½ meter maatregel. Gaat het over mijn buurvrouw of mijn buurman, gaat het over de kerk van vroeger of van nu. Wij weten het al.
En dan die God van ons. Beschreven als de allerhoogste, als de God van alle leven, als degene die gaat over leven en dood.

Die God, juist die God roept ons op om voorzichtig te zijn. Om onze snelle woorden even in te slikken en opnieuw te wegen op onze weegschaal van goed en fout. Die God zegt ons dat wij het leven toe moeten laten, kritisch kijken maar wachten met ons oordeel. Dat we mogen vertrouwen op het goede.

Een uitdaging.

Vertrouwen hebben als er iets fout gaat. Niet oordelen als het leven zo pijn doet. Uitreiken van een hand terwijl je liever een vuist zou willen maken. Hele menselijke reacties. Maar toch dat woord van die God is gesproken en Hij laat het zien. Hij is en blijft, blijft trouw aan zijn belofte. Een belofte aan zijn volk, aan ons.

In onze zwartste dagen oordelen wij het snelst, we weten het wel. Maar wat weten we dan? We kunnen zwart herkennen omdat wij bewust zijn van wit. Een speldeknop licht geeft ons herkenning van onze omgeving. Zijn wij bewust van het verschil, een speldeknop geeft ons de mogelijkheid om te kiezen.

Kiezen voor leven, kiezen voor het goede, een keuze ingegeven door de tijd van leven. Onze God zegt ons dat. Onze God is een goede God, is voorzichtig met zijn oordeel, is een God van het verbond.
Graag schuiven we allerlei ernstige zaken in zijn schoenen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Waarom was die God van mensen niet thuis toen de dood dit huis bezocht? Waarom moeten deze kinderen zonder moeder verder? Waarom hebben deze ouders een kind verloren? Waar was je dan, God van mensen, Redder in nood?

Ogenschijnlijk zijn wij dan verlaten mensen, verdrinkend in verdriet met geen antwoorden op onze waarom-vragen. Lijkt die God van mensen niet thuis. Lijkt alles zwart. En toch …
Als wij durven te vertrouwen op die God, als wij die God van mensen toelaten kunnen wij de speldeknop licht zien in ons zwarte zijn.
Hij lost niet op, hij voorkomt geen verdriet en pijn maar kan ons wel het Licht laten zien. Heel diep, soms heel ver. Wij hebben de tijd nodig om het te kunnen waarnemen om een andere blik te krijgen op het leven.

Heb de tijd!

Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen