21 april 2019: Eerste Paasdag

Handelingen 10,34a.37-43 en Johannes 20,1-9, C-Jaar

VERKONDIGING

“Zon zorgt voor een zalig Pasen …”, zo kopt de voorpagina van het Brabants dagblad gistermorgen.
“We gaan genieten van dit Paasweekend!” en dan volgt daar een opsomming van dat genieten:
De terrassen lopen vol, net als de files, buitenbaden gaan vervroegd open, zonnebrandcrème is uitverkocht, net als vlees voor de barbecue en Paas Pop.
Wat heerlijk dat mensen zo intens kunnen genieten van al het mooie dat het leven kan bieden en dat de donkere dagen van de winter voorbij zijn.

En toch kun je ook een beetje verdrietig, opstandig bijna, kijken naar al dat nieuws want wat er ook in te vinden is, geen woord over de betekenis van dat Paasfeest zelf.

Het is Pasen. Halleluja zeggen kerkmensen tegen elkaar! De Heer is opgestaan.

Maar de wereld waarin wij leven lijkt een andere wereld. Verrassend genoeg zien wij tóch hoe mensen ons juist in deze dagen proberen te blijven vertellen waar dat Paasfeest over gaat.
En hoe vreemd is het om te ervaren hoe zo’n brand in de Notre Dame in Parijs heel wat oproept:
Want, zo valt te lezen in een groot landelijk dagblad (NRC); ‘Het is tijd dat wij leren te ervaren dat het christendom ons veel schoonheid in Europa heeft gebracht: in kunst, in muziek”.
Waarbij de schrijver laat zien dat dit ook het geval is waar het gaat om ethiek en mensenrechten; in de manier waarop wij in het leven staan en met elkaar omgaan.
En dat stelt ons dan ook weer tot vragen … maakt ons zo nu en dan tot opstandige mensen.

Is het vreemd dat in Frankrijk na enkele weken rust, toch weer velen de straat opgaan omdat het pijn doet dat er meer aandacht lijkt te zijn voor de opbouw van de kathedraal, dan voor de noodkreten van de bevolking?

Is het vreemd dat mensen zich zorgen maken over het milieu en klimaatverandering, waar zij zien dat onze consumptie en economie belangrijker lijken dan de toekomst van onze kinderen?

Is het vreemd dat mensen zich vragen stellen bij de manier waarop wij met nieuwe landgenoten omgaan, waar wij zien dat op onze wereld nog altijd mensen omkomen als gevolg van oorlog en verwoeste samenlevingen?

Vandaag is het Pasen!

Vandaag horen wij hoe twee vrouwen en een man zich naar een tuin haasten. Zij hoorden een verhaal van een leeg graf. Een tuin die niet, zoals in onze dagen, wordt ingericht door winkels en tv programma’s.
Maar een tuin waarin rotsen zijn waarin mensen te rusten worden gelegd. Een graf boven de grond zal het geweest zijn. Op de ochtend van Pasen speelt alles van belang zich af in die tuin.
Niet toevallig een tuin … maar de Paastuin is een directe verwijzing naar het verhaal van de schepping. Daar werd immers de mens geschapen, daar stonden man en vrouw naast elkaar om het leven tegemoet te treden.

De opstanding van Jezus speelt zich af in een tuin! En het verhaal wordt ons verteld alsof het een liefdesgedicht is dat zijn weerga niet kent in de geschiedenis. Een liefdesverhaal over een God.
De God die Jezus tot leven riep. Een duurzame God is, een God voor iedere dag, een god die gezicht en stem kreeg in de persoon van Jezus van Nazareth, de Messias.
Het verhaal van de opstanding is het liefdesverhaal van een God die mensen tot leven wekt, vandaag en iedere dag opnieuw.

Het maakt ons bijna opstandig omdat wij willen zien dat God, een God is voor álle mensen, moslims, joden, hindoes, christenen en nog veel meer.
Opstandig omdat wij willen getuigen dat God een plek zoekt in het leven van iedere mens, mannen en vrouwen als gelijken ziet.
Opstandig omdat wij willen geloven dat God verder kijkt dan onze huidskleur, dan onze seksuele geaardheid, dan onze bankrekening.
Als we niet kunnen geloven, als we niet willen geloven dan gaan al die verhalen en al die brandende kaarsjes, die Paaskaars nergens over.
Dan kan dat Kruis je gestolen worden.

Maar als je het probeert, heel voorzichtig, dan kan wat besef doordringen dat dat lege graf het begin kan zijn van geloof in een nieuwe toekomst.
Dat de liefste van alle liefsten die je moet missen, ergens te vinden is, waar dan ook …
Dat dwars door de chaos in je hoofd en in je hart, tekenen van hoop te zien zijn, tekenen dat het misschien toch anders kan, beter.

Pasen is geloven in de opstanding, geloven dat Gods liefde sterker is dan de dood.
Geloven dat mensen geroepen zijn om te léven en niet bestemd voor dood en ondergang.

De verhalen over de opstanding van Jezus worden ons verteld als het definitieve en uiteindelijke antwoord van God: met alles waar Jezus voor stond en alles waar Hij voor leefde, heeft God hem niet laten vallen, maar tot leven gewekt!

Zo maakt de opstanding van Christus ons tot opstandige mensen, mensen die het leven in zich voelen terugkeren na alles wat zij meemaken en hebben meegemaakt.

Zalig Pasen!

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen