22 april 2019: Tweede Paasdag

Handelingen 2,14.22-32 en Matteüs 28,8-15, C-Jaar

VERKONDIGING

Wees niet bang, ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan, daar zullen ze mij zien. Dat zei de opgestane Heer tegen de vrouwen die van zijn graf af kwamen. Wees niet bang!
Christus wist dus dat het vreemd, gek, moest zijn voor deze vrouwen. Dat ze bang zouden kunnen zijn. Hoe zou Hij er uitgezien hebben. Gewoon als die Jezus voor zijn kruisdood? Of als die Jezus zoals zij hem in het graf gelegd hadden nadat hij ingewikkeld was in doeken? Of als de Opgestane Heer. Dan denk ik dat je wel wat moet zweven en dat was volgens Matteüs niet het geval want de vrouwen grepen zijn voeten vast.

De vrouwen schrokken helemaal niet. Blijkbaar was het voor hen niet zo vreemd om Jezus weer te zien. Hun Jezus die zijn verhalen verteld had. Die Messias waar in het oude boek overgeschreven werd. De woorden van David die verhaalde over de Heer.
Hij was alleen maar groter geworden. Die Jezus.

En zo gaat het bij mensen waar een dierbare is overleden. We vertellen verhalen, mooie en soms wat kritische woorden. We vertellen aan elkaar zodat onze liefde voor de overledene alleen maar groter kan worden. Woorden die wij mensen nodig hebben om het gemis en verlies te compenseren. Mens, waar ben je? Is in de 6 weken van onze vastentijd het leidend thema geweest. Dat zijn ook de woorden die wij uitschreeuwen na het overlijden van een dierbare. Als we geen raad weten met ons verdriet. Mens, waar ben je?

Dat hebben die vrienden, dat hebben de vrouwen bij het graf van Jezus ook uitgeroepen. Mens waar ben je? En dan kom je hem tegen. Je kunt hem voelen, bij de voeten pakken. Je kunt hem horen, Hij spreekt tegen jou. Hij, de levende, geeft een boodschap mee voor de vrienden.

Stel je voor dat dit ons gebeurt.

Die dierbare die tot ons spreekt als was hij/zij levend.

Te groot om te denken.

En toch. Die God van ons komt zijn verbond met mensen altijd na. Hoe groot de rampen zijn, veroorzaakt door mensen, of door de natuur zelf. Die God van verbond blijft! Zijn gezonden zoon Jezus van Nazareth werd voor ons het teken van leven. Zijn kruis bleef niet het teken van verdriet maar werd het teken van leven, van Nieuw Leven.
Bijna niet te vatten maar toch proberen wij het. Duizenden mensen hebben gekeken naar de Passion op TV of waren erbij in Dordrecht. Hebben geluisterd naar de verteller. Martijn Krabbé vertelde ons het lijdensverhaal van Jezus. Een verhaal voor ons mensen van de kerk zo bekend maar voor veel mensen buiten onze kring, onbekend. Liedjes krijgen een andere betekenis en het woord God kun je gewoon met een Hoofdletter uitspreken.

Dan zou ik willen schreeuwen naar iedereen. Wij zijn die mensen van de kerk. Gewone mensen zoals jij en ik. Wij willen je altijd vertellen van die God met een Hoofdletter, onze God. Die God die van de liefde is, die God die weet wat verliezen is, die God die Vader Moeder God van mensen is.
Die God die een vrije Geest heeft, die zich niet laat beperken door mensenwerk.

Die God daar wil ik oververtellen. Dat is de God die een zoon heeft, die geleefd heeft en is gestorven aan een kruis. Die verrezen is.

Dat is de God van het oude verbond. Die God die leven bleef geven, wat er ook gebeurde.

Pasen 2019, de Heer is waarlijk opgestaan. Alleluja!

Een drama in Sri Lanka, een muur om mensen buiten te houden, boten die omslaan, volkeren op de vlucht. Bijna onmogelijk om te geloven in die opgestane Heer en toch doen wij dat als mensen van de kerk. U en ik. Niemand zit hier omdat hij of zij dat moet van zijn moeder. Wij zijn hier als mensen met een vrije wil. Ik daag u uit. De Heer is waarlijk opgestaan, Alleluja!

Want dat is het. Wij zijn stralende gelovige mensen. Wij zijn zoals die vrouwen aan het graf. Niet bang, wij weten van het verhaal. Wij durven getuigen. Door deze getuigenis kunnen wij de dood weerstaan, getuigen wij van het Leven, het Nieuwe Leven.
De Paaskaars 2019 brandt, zo brandt ook het vuur in ons hart! Vuur van warmte, van Licht. Vuur van een getuigenis. Vuur dat letters brandt: de Heer is waarlijk opgestaan, Alleluja! Om nooit te vergeten.

Amen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen