22 maart 2020: 4e Zondag in de Veertigdagentijd, Zondag Laetare

1 Samuel 16,1b.6-7.10-13a en Johannes 9,1-41, A-Jaar

THEMASTELLING

Corona … zal er één woord zijn dat ons leven in de afgelopen weken meer heeft getekend dan juist dát woord: corona?
Vandaag staan wij hier voor een lege kerk, met een camera en microfoon voor ons. Corona heeft ons leven van alle dag ingrijpend veranderd.
En wij mensen … ieder van ons reageert op een eigen manier op veranderingen: zo doen wij dat in onze dagen, zo zien wij dat ook in de lezingen die ons vandaag worden voorgehouden, getuigenissen van tientallen eeuwen geleden.
Op deze vierde zondag van de Veertigdagentijd, Laetare, staan wij onder het hongerdoek dat de titel draagt: “Mens waar ben je?”
Een actuele vraag in deze dagen … een vraag die velen zich stellen en waar velen ook een antwoord op geven: een vraag die wij ook elkaar mogen stellen in dit uur …

VERKONDIGING

Mens waar ben je? Dat is de titel van het hongerdoek van deze Veertigdagentijd. De maker van dat hongerdoek, Uwe Appold, had de omstandigheden van vandaag nooit kunnen bedenken; net als wij …
Het vraagt van ons om onze eigen plek eens te bekijken: “Waar sta ik? Waar ben ik? Waar wil ik zijn?” In deze dagen van coronavirus, van terug trekken uit de samenleving, dagen waarin van ons sociale onthouding wordt gevraagd, reageert ieder mens anders …
Tegelijkertijd is het indrukwekkend om te zien dat velen juist op zoek zijn naar mogelijkheden om te komen tot sociale nabijheid, sociale presentie. Zelfs in tijden dat fysieke nabijheid niet mogelijk is,
zoeken mensen naar mogelijkheden om elkaar nabij te zijn.

Van alle kanten worden initiatieven genomen om gezondheidswerkers een hart onder de riem te steken; een bloemist die kratten vol bloemen aflevert bij een ziekenhuis voor de verpleegkundigen, grote en kleine mensen die kaartjes schrijven en brieven, tekeningen maken en verhaaltjes schrijven
voor mensen in een verpleeghuis die geen contacten mogen hebben.

Mensen die zich inspannen voor mensen die juist nu in problemen komen.
Juffen, meesters en docenten die een tandje bij moeten zetten om andere vormen van onderwijs te zoeken.
Werkers in kinderopvang, niet te beroerd om kinderen van zorgpersoneel op te vangen.
Mensen die verhalen van hoop vertellen, liedjes schrijven, grappen maken, een Theater van de gedeelde smart dat ons wil opbeuren …
Een eindeloze lijst van initiatieven die mensen nemen om present te zijn, om elkaar te bemoedigen in deze moeilijke tijd.

Mensen die zeggen: “Ik kan niet veel doen, maar ik bid voor jullie allemaal”.
In de toelichting op ons hongerdoek schrijft de maker, Uwe Appold: dat de boodschap van het hongerdoek de ‘zorg om ons gemeenschappelijk huis’ is.
Dat zijn termen die wij deze dagen veel horen, gezamenlijkheid, wij moeten het samen doen voor ons land, voor Nederland, voor onze wereld.

Wij mensen hebben zorg voor elkaar, daarom gaan wij in isolement, gedwongen of vrijwillig. Maar dat betekent niet dat wij elkaar laten vallen.
Akelige geluiden komen ook tot ons; mensen die proberen woekerwinsten te maken met mondkapjes en andere beschermende kleding, mensen die naast keihard werkende vakkenvullers in de supermarkt elkaar omhelzen en vervolgens de winkelwagens vol laden.
Waar staan wij in deze dagen? Welke mens willen wij zijn?

En wat vertelt God ons in deze dagen? Hoor ik de boodschap van de Eeuwige en de hedendaagse wereld ook vandaag? Wat vertellen zij mij?
Een paar dagen geleden liep ik met een moeder van een groot gezin hier uit de wijk even naar het Winkelcentrum. Zij vertelde mij, ik luisterde stil:

“In deze dagen denk ik veel na over de manier waarop wij leven. Altijd druk altijd bezig, we denken vaak niet na en gaan van het een naar het ander. Altijd maar moeten presteren, altijd op de voorgrond staan. Nu staat alles stil, mijn kinderen zijn thuis en alles is gesloten. Misschien zijn dit wel de beste momenten om God te danken voor alle het goed dat er is: tijd te maken om dank je wel God te zeggen”.

Geen woorden uit de mond van een vrouw die denkt dat God ons een lesje wil leren. Maar het geloof van een vrouw die Gods scheppende kracht terug vindt in mensen.

Op deze vierde zondag van de Veertigdagentijd vieren wij eucharistie in een lege kerk. De sluiting van scholen, horeca, bibliotheken, sport, en onze kerk, Peerke Donders en het Ronde Tafelhuis.
Het zet alles stil, we zijn ineens in de woestijn van de Veertigdagentijd beland.

Maar zó willen wij het niet!
Immers … er dreigt een gevaar, het gevaar van vereenzaming van mensen.
Vrijdagavond waarschuwde de koning ons:
“Het coronavirus kunnen wij niet stoppen, het eenzaamheidsvirus wel”.

Bereidheid om dat te voorkomen zien wij overal: geen sociale onthouding, maar sociale presentie is manier die nu past!
Vandaag horen wij in de lezingen hoe Jezus een blinde man zalft, als je goed kunt zien, kun je je het niet voorstellen:
Niet kunnen zien, blind zijn voor wat de wereld ons te bieden heeft aan schoonheid, aan kleur, aan pracht, maar ook aan lelijkheid.

Blind zijn kan ook anders: die mensen die hun ogen sluiten voor wat de wereld ons wil vertellen zijn misschien niet alleen blind maar ook doof.
Blind kun je zijn voor dat wat ons geloof ons wil vertellen … Jezus van Nazareth, die Gods zoon werd genoemd, komt in de wereld om onze ogen én ons hart te openen voor Gods genade en kracht.

De blinde man in de lezing ziet meer dan er te zien is: hij leert zien met de ogen, maar vooral ook met het hart. Zó op die manier durven velen te zien in deze dagen, het zijn woorden die ons enorm kunnen bemoedigen, immers: geloven kun je alleen maar doen met de ogen van je hart!

God kiest David als herder van Israël, een uitverkiezing die niet altijd goed te befrijpen is. Wij kunnen kiezen met het verstand, met de ratio en dat is goed.
Uiteindelijk is het het hart dat zal spreken en ons de weg zal wijzen.
Wij zijn op weg naar Pasen, we zijn over de helft …

Wij danken God voor alle goedheid ons gegeven. Het Licht breekt al door en wij, mensen die geloven met de ogen van het hart.
Mens waar ben je? Geen vraag maar een opdracht voor alle mensen die willen geloven met de ogen van het hart om Gods Licht te verspreiden in onze wereld.
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen