23 en 24 februari 2019: 7e Zondag door het jaar

1 Samuel 26,2.7-9.12-13.22-23 en Lucas 6,27-38, C-Jaar

VERKONDIGING

Het zijn weer stevige woorden vandaag, lezingen met opdrachten die welhaast het onmogelijke van ons vragen. Je vijanden liefhebben … meer doen, meer geven dan van je wordt gevraagd.
En dan ook nog woorden die zeggen dat het niet zo moeilijk is om goed te doen, om lief te zijn voor eigen volk.

Hier passen zware verhalen bij uit de wereldgeschiedenis of uit de actuele politieke situatie, zou je zo denken. Toch zijn het soms kleine gebeurtenissen, kleine verhaaltjes die de werkelijkheid heel dicht naar voren halen. Zo’n klein verhaaltje wil ik vandaag naast de lezingen leggen, een verhaaltje uit mijn eigen levensgeschiedenis.

Het moet wel haast een jaar of 30 geleden zijn. Wij woonden in een rijtjeshuis in het centrum van onze stad, huizen die daar nieuw waren gebouwd, met piepkleine voortuintjes, een nieuw kinderrijk buurtje, waar druk contact was tussen de buren onderling.
Een huis of zes verder woonde een alleenstaande, oudere mevrouw. Wij wisten niet zoveel van haar, ze kwam weinig buiten, contacten met deze mevrouw waren en nauwelijks.
Op een zonnige lentedag speelde onze dochter van 4 buiten en stond plotseling achter in de tuin met wat geknakte tulpen en narcissen in haar vuistje.
“Voor jou mamma”, straalde zij. Ontroerend, om stil van te worden, zó lief.
Maar dan toch een vraag … ‘Waar heb je die gevonden meisje?’
We gingen er maar even voor zitten en na een gesprekje vertelde zij dat de bloemetjes waren geplukt uit het tuintje van de oude mevrouw verderop.
Samen liepen wij naar haar huis en belden aan. Dat was wel spannend natuurlijk, die mevrouw zou zomaar eens heel boos kunnen worden.
Onze dochter deed stamelend en wat snikkend haar verhaal. De mevrouw luisterde aandachtig en zei: “Kom maar even binnen … “. Wij stapten de drempel over en liepen met haar mee naar de kast waar een Mariabeeld stond.
“Ik vind het natuurlijk helemaal niet fijn dat jij die bloemen hebt geplukt, maar ik vind het geweldig dat je het durft om het te komen vertellen. Weet je … zet de bloemetjes maar bij Maria, die heeft dat wel verdiend, en dan kunnen wij er samen nog van genieten”.
Er werd een vaasje gehaald en bijna als een ritueel werden de geknakte tulpjes bij Maria gezet.
Met zijn tweeën liepen wij naar huis … een koekje uit de koektrommel in de hand.

Deze wijze, oude mevrouw werd niet boos, maar heeft met haar houding vol vergeving een ankertje gelegd in het leven van een klein meisje.

Een piepklein verhaaltje, eigenlijk te onnozel om te vertellen, want ach … een oude mevrouw en een meisje van 4. Zou het hier nu over gaan in de lezingen van vandaag?
Het zijn heftige teksten, zowel de tekst over David en Saul als het evangelie van Lucas vandaag.
Het is verleidelijk om er wereldschokkende gebeurtenissen aan te verbinden, over vergeven en barmhartigheid tonen.
Even verleidelijk en ook belangrijk om er gebeurtenissen aan te verbinden over mensen die elkaar naar het leven staan.
Maar soms mag het misschien wel een klein verhaaltje zijn …

Lucas vertelt ons over het eerste optreden van Jezus, ook wel de Veldrede genoemd. Het is wat je noemt een schurende tekst, een tekst die weerstand oproept omdat het lijkt alsof iets van ons wordt gevraagd dat het menselijke overstijgt.

Je krijgt een opdracht of vraag tegen je zin, maar je gaat het wél doen … en geeft zelfs nog iets meer dan was gevraagd.
Je krijgt een klap in je gezicht, letterlijk of figuurlijk en je draait je om, om de volgende klap te ontvangen.
Iemand in de gemeenschap, in de parochie, in jouw familie, doet dingen die jou raken en pijn doen, maar je loopt niet weg, maar gaat in gesprek.
Veel mensen zullen zeggen: Je bent hartstikke gek, je moet voor jezelf opkomen en terugslaan of terugschreeuwen, jouw gelijk is immers het grootste gelijk van de wereld.

Natuurlijk moeten wij goed voor onszelf zorgen, maar waar je de ander achterlaat en alleen maar kiest voor jezelf, dan is daar geen hart, geen liefde meer in het spel …
En dan altijd weer die grote vraag, of je van zo’n houding nu echt gelukkiger wordt.
Gods liefde kent geen eigenbelang, maar aanhoudende, eindeloze inzet en trouw.
Gods liefde is niet altijd comfortabel en gemakkelijk en ondanks alle boeken die er over geschreven zijn, is het meer een kwestie van aanvoelen dan weten … dat God ook van óns vraagt om stil te staan en om te keren. Want alleen als wij weten wat achter ons ligt, kunnen wij immers de toekomst verstaan en met verstand en gevoel tegemoet gaan.

Het vraagt creativiteit en vrij denken om toekomst mogelijk te maken, ook met mensen die steeds in ons vaarwater zitten en roofbouw plegen op ons leven.
De teksten van vandaag schuren en maken ons onrustig, ze vragen veel van ons … maar schuren levert altijd glans op …
Het klopt aan ons en vraagt ons:
Laat de speren met gifpunten van verwijt en weigering staan, zoals David deed, vergeef en je zult vergeven worden, zoals Jezus sprak en zoek een vaasje waarin geknakte tulpen en narcissen een plaats kunnen krijgen bij Maria.
Amen.

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen