24 december 2019: Kerstavond in de Mariakerk

24 december 2019: Kerstavond in de Mariakerk

Jesaja 9,1-3.5-6 en Lucas2,1-14, A-Jaar

VERKONDIGING

Vanavond zijn wij er toch maar weer voor gekomen. Wij willen het horen immers, het verhaal van de geboorte van Jezus van Nazareth. Het verhaal van een kind dat niet welkom was in de herberg, maar daar hoorde hij ook niet thuis immers. Het Godskind werd neergelegd in een kribbe.
Waar hij gevonden kon worden door gewone mensen, die snakkend, vol verwachting, uitkeken naar de komst van God in onze wereld.
Zo heeft God zijn glimlach gelegd over zijn wereld.

Wachten op de Messias, het hele leven stond in het teken van die verwachting.
“Wachten op het Jezuskind en hem nadrukkelijk toelaten in onze wereld betekent voor mij vooral wachten op vernieuwing en verandering”, zo spreekt Abt Denis Hendrickx in zijn kerstboodschap.
Wachten en hem toelaten in onze wereld vraagt om met nieuwe ogen om ons heen te kijken en te speuren naar tekenen van die vernieuwing en verandering.

God laat zich kennen laat in een kind en in de glimlach die dat kind op ons gezicht tovert, laat Hij een nieuwe wereld zien, glimlacht God met ons mee.

God is mens met mensen geworden, leeft met ons mee, trekt met ons mee door het leven. En waar onze glimlach verstomt bij het zien van verdriet en leed om ons heen, waar onze glimlach bevriest als een slecht bericht bij ons binnenkomt, waar onze glimlach het laat afweten als ons hart gebroken is van verdriet, moeten wij het ook doen zonder glimlach van God zelf.

Steeds als een van ons zorgen heeft om een kind dat niet meekan in het tempo van onze tijd, als angst ons doet huiveren omdat ziekte ons lichaam binnensluipt, als een buurtbewoner vastloopt en zijn straat gijzelt in zijn onvermogen. Steeds als berichten ons bereiken over een wereld die in brand staat, verstomt Gods glimlach.

Op al die momenten bidden wij dat God intens met ons meehuilt, eventjes om dan weer op te staan en het leven opnieuw ter hand te nemen.
En kijk eens om je heen naar al die momenten dat mensen opstaan, jonge mensen die de toekomst van onze aarde zelf ter hand willen nemen. Jongeren die laten zien dat het klimaat hen een zorg is, nu en altijd.
Als mensen in verzet komen, hun stem laten horen omdat er onrecht geschiedt, omdat mensen elkaar vernietigen, elkaar gebruiken in criminaliteit, prostitutie, moderne slavernij en mensenhandel, dan huilt de God van mensen intens mee.

En toch … laten wij eens goed kijken, naar al die mensen die het kwetsbare beschermen en behoeden:
Een vader met een klein meisje aan de hand, kleine stapjes langs het water,
Een opa die met zijn kleinzoon de dierenwinkel binnenstapt op zoek naar een hamstertje,
De vrouw die alweer de deur opendoet voor haar buurvrouw die dementeert,
De leidinggevende die zonder aarzelen het werk van een collega overneemt als deze weg wordt geroepen naar een zieke moeder.

De wereld laat zich van haar beste kant zien.
Waar jonge mensen vertrekken naar het eiland Lesbos, naar kamp Moria, waar duizenden vluchtelingen wachten en wachten.
Waar de conciërge van een inloophuis laat weten dat de zoveelste dakloze echt een maaltijd nodig heeft.
Waar wijkbewoners een telefoonkaart aanbieden voor jongeren, zodat zij met kerst kunnen bellen naar de familie in Syrië of Eritrea.

Lucas doet geen historisch verslag van de geboorte van een kind. Lucas is veel groter dan dat: hij vertelt hoe Gods Licht in de wereld is gekomen. Hij haalt Jesaja erbij, de grote profeet die het schitterend licht al aankondigde in het donker van alle tijden.
Kind ons geboren, Zoon ons gegeven, daarin laat God zich kennen! En aan zijn vrede zal geen einde komen zegt Jesaja.
Vrede en gerechtigheid, nu en tot in eeuwigheid, dat wordt ons voorgehouden.

Verandering en vernieuwing, zij worden tot stand gebracht door mensen die op weg gaan om die vernieuwing te zoeken. En de tekenen zijn er al: Steeds als God huilt in mensen, zijn er de goede berichten van mensen die opstaan en doen wat gedaan moet worden.
Door al die mensen glimlacht God dankbaar.

Vannacht zijn wij dichter bij Gods glimlach dan ooit …
Even vallen alle verschillen en scherpe kantjes weg.
Even laten wij ons opnemen in die alomvattende golf van vrede.
Vannacht horen al Gods kinderen erbij … van waar zij ook gekomen zijn.
Ook al komen er weer nieuwe tranen, Gods glimlach blijft, waar wij hem willen kennen in een pasgeboren kind.
Zalig Kerstfeest!

Thea van Blitterswijk, participant Norbertijnen