4 april 2021: Paaszondag

Handelingen 10,34a.37-43 en Johannes 20,1-19, B-Jaar

VERKONDIGING

Op deze Paasmorgen zongen we vroeger met het Drie Koningen Koor: “Laat ons het Paaslam loven, het paaslam eren”. Uit volle borst met veel jeugdig elan. Hoe begreep ik toen het verhaal van Pasen, hoe begrijp ik het nu. Hoe is dat voor u? Voelt en denkt u nog het zelfde als toen? Dat moet voor die leerlingen van die tijd ook bijzonder zijn geweest. Je trekt op, leeft samen met de man van jouw dromen. De Man die het woord heeft, de man die handen oplegt aan hen die het nodig hebben. Die man, die jouw vriend en meester is.

Waar je afscheid van hebt moeten nemen, die als een moordenaar gestorven is aan het kruis. Die man waar de wereld geen goed woord meer voor over heeft. Die man, jouw vriend.

En dan dat lege graf, gevonden door de vrouwen, leeg …
De doeken bij elkaar gelegd, het graf is leeg.

Moet een schok geven. De verbazing zal grenzeloos moeten zijn geweest. Hij is weg!
Opgehaald, meegenomen? Wat is er dan met hem gebeurd?

Het verhaal wat langzaam doordringt, Hij is uit de dood opgestaan. De oude woorden zijn werkelijkheid geworden. De zoon van Maria en Jozef blijkt echt de zoon van God te zijn.

Volgens mij heb je daar wel een heel leven voor nodig om dit te kunnen begrijpen, om dit aan te kunnen nemen. Je hart moet overuren maken om dit te kunnen doorvoelen. Begrijpen zullen we het nooit.
En zo werd het verhaal doorverteld ieder jaar op nieuw, van generatie op generatie vertellen wij dit verhaal aan elkaar. Roepen Halleluja en “de Heer is waarlijk opgestaan” . Mooie woorden maar hebben ze ook in 2021 nog een betekenis. Gaat de Matheus Passion en de Passion verder dan onze muzikale oren. Verstaan wij de teksten die er gesproken worden, lezen wij nog de oude woorden.

De Heer is waarlijk opgestaan is zo’n grote uitspraak. Verstaan wij die?

Bij alle begrafenissen worden we getoetst aan deze woorden. Geloven we dit echt? Is het kruis geen teken van verdriet meer maar een teken van leven? Durven wij het verrijzenisverhaal daar te lezen?
Een absolute uitdaging voor ons mensen!

De verrijzenis van de Heer biedt ons een perspectief, biedt ons ruimte voor als afscheid nemen zo zeer doet. Tranen moeten we huilen, pijn moeten we voelen maar als dan Nieuw Leven gloort aan de horizon geeft dat hoop.

Daarom mogen wij getuigen zijn van dit verhaal. Worden wij opgeroepen om dit verhaal door te vertellen. We mogen niet zwijgen, we moeten spreken. En in welke taal we spreken is afhankelijk van onze toehoorder. Onze kinderen blijven we het vertellen, spreken met onze kleinkinderen. Vertellen het verhaal van hoop. Dat is iets anders dan zeggen dat je verplicht ben op iedere zondag in de kerk te zijn. In de kerk zijn is voor ons een goed iets, vertrouwd een goede plek. Voor onze kinderen is dat toch echt anders. Die kerk van hun jeugd kennen zeker nog wel, weten ook de verhalen die wij verteld hebben. Maar het is niet meer de plek waar zij zo vanzelf sprekend naar toe gaan. Jammer voor ons maar het is goed. Als wij maar naar hen kunnen luisteren. Naar hun levensvragen, naar wat hen bezig houdt. Wij kunnen luisteren en misschien woorden, gedachten aangeven als wijsheid van het leven. Alleen zo kan er gezaaid worden. Voorzichtig en teer.

En wij, wij roepen uit in deze dagen: “De Heer is waarlijk opgestaan”. Heerlijk een genot om te roepen.

Zalig Pasen.

Jan Claassen, participant Norbertijnen