Bidden

Preek op het Hoogfeest van de H. Norbertus

Woensdag 6 juni 2018, jaar B
Door: abt Denis Hendrickx o.praem.

Lezingen: Sirach 50,1-2.4-13a; Romeinen 12,1-8; Matteüs 25,14-30

De Schriftwoorden welke op deze dag van herdenken geklonken hebben zijn een en al uitdaging om de handen in elkaar te slaan, om met elkaar op te trekken, om elkaar te vertrouwen en ruimte te geven. Dat geldt voor het dagelijks leefverband binnen relaties van welke aard ook of het nu om twee personen gaat of om een religieuze gemeenschap; dat geldt voor plaatselijke geloofsgemeenschappen , voor burgerlijke gemeenten en ga zo maar verder.

Gebrek aan vertrouwen, wantrouwen, het valt soms best wel te begrijpen, maar heel vaak is wantrouwen funest en doet het alleen maar kwaad tussen mensen. Wantrouwen maakt meer kapot dan heel. Wantrouwen doet er weinig goed aan en zorgt dat mensen verder uit elkaar groeien. De woorden van Paulus aan de christenen van Rome en de evangelie woorden van Matteüs benadrukken groot vertrouwen van God in mensen. Hij heeft ons, zo maakt Jezus met een gelijkenis duidelijk , zijn bezit toevertrouwd. Hij heeft ons zijn aarde in handen gegeven en die aarde moeten wij – ieder met haar of zijn mogelijkheden – zien te maken tot dat rijk van God.

En of je nu heel veel of bijna niks hebt meegekregen, je mag niet met je handen over elkaar gaan zitten niks doen. Je mag niet je eigen mogelijkheden wantrouwen, en bang of lui gaan zitten kijken hoe anderen de wereld verpesten of mooier en gelukkiger maken. Je mag je talent niet ongebruikt begraven. Je moet er iets mee doen ten bate van anderen, en zo ten bate van dat rijk van God.

Matteüs en Paulus spreken bemoedigende woorden met het oog op waarachtig samenleven. Het zou me niets verbazen als Norbertus deze woorden ook met een zekere regelmaat heeft laten klinken om zijn ideaal kracht bij te zetten. Met elkaar gemeenschap vormen van dagelijks samenleven, met elkaar bouwen aan morgen als geloofsgemeenschap, als dorp- of stadssamenleving, als natie, als wereld. Norbertus pleitte voor vertrouwen als basis voor de opbouw van het dagelijks samenleven en als basis voor het ordenen van de samenleving in al die verschillende verschijningsvormen.

Ons dagelijks leven als abdijgemeenschap, onze betrokkenheid met de ons omringende geloofsgemeenschappen, het samenleven in die verschillende gemeenschappen het vraagt erom voortdurend ruimte te scheppen en elkaar vertrouwen te geven. Vertrouwen in nieuwe toekomst die al gaande is en tegelijk nog gerealiseerd moet worden.

Met zo’n boodschap trok Norbertus rond, tot zo’n boodschap heeft Hij ons geroepen. Nodigen wij elkaar tot zo’n volgelingen uit, dat we ons verbonden weten, dat het wit mag zijn onder elkaar, dat het wit mag worden waar we nu nog zoekend zijn.