Bidden

Preek op het Hoogfeest van Pinksteren

Zondag 9 juni 2019, jaar C
Door: abt Denis Hendrickx o.praem.

Lezingen: Exodus 19,1-9a;20,1-18; Handelingen 2,1-11; Johannes 20,19-23

Als je het over de betekenis van Pinksteren hebt dan komt bij mij direct naar boven dat het gaat om een feest van Geestkracht, levenskracht en naar buiten treden om in de wereld keuzes te maken die leven bevorderen, levenskansen vergroten en het aangezicht van de aarde vernieuwen. En ik realiseer me dat zo’n zin mooi klinkt, maar dat het meestal niet om eenvoudige keuzes gaat. We worden er immers in belemmerd door wat er om ons heen gebeurt. Door wat we zien aan onrecht en onvrede. Maar ook onze eigen beslommeringen en kleinheid spelen vaak parten. Het is vaak zo moeilijk om nog te zien waar het echte leven zich verschanst. Waar de kansen zitten om elkaar echt te ontmoeten en samen tot een wereld te komen waarin het voor iedereen waardig is om te leven. Soms is het gemakkelijker om maar te blijven zitten waar je zit. En dat is eigenlijk ook de situatie waarin de leerlingen zich bevinden op de avond van de eerste dag van de week. Ze zijn moe, ze zijn teleurgesteld, ze zijn verslagen, ramen en deuren dicht, want de wereld heeft hun idealen de grond ingeboord. Ze kunnen er alleen nog maar bang van zijn.

Voor heel wat mensen denk ik een wereld van herkenning bij het beschouwen van het eigen leven. En het is juist met Pinksteren dat we horen dat deze situaties niet het einde van het verhaal zijn. Zoals de dood niet het laatste woord mocht hebben, zo hebben ook teleurstelling en onrecht niet het laatste woord. Wanneer de leerlingen op een avond bij elkaar zijn, van de kaart en gevangen in verdriet, resoneert ineens een woord in hun oren: ‘vrede’, ‘shalom’. Shalom als wapen tegen angst. Als boodschap om het nachtslot te verbreken en weer open te gaan voor nieuwe levenskansen. Het wordt steeds duidelijker dat ze zich niet in hun binnenkamers moeten terugtrekken en zich niet door verdriet en teleurstelling het leven moeten laten ontnemen.

Leven uit kracht van de Geest is kiezen voor het leven. Geïnspireerd en geraakt worden om van daaruit de deuren open te gooien en het leven tegemoet te gaan. Een oproep ook om in onszelf die bronnen van inspiratie aan te boren en van daaruit onze blik naar buiten te richten. Laat ik mij raken door een mens die mijn aandacht vraagt? Laat ik mij inspireren door een goede gedachte? Wil ik leven scheppen voor een geschonden mens die mij aankijkt en zonder woorden vraagt: doe recht, heb mij lief? Het is die openheid die missionarissen en missionair werkers tot hun levensdoel hebben gemaakt. Want bij hun leven en werken staan we jaarlijks met Pinksteren extra stil. Zij laten hun beslommeringen achter zich en stappen in de wereld van een ander, leveren een bijdrage aan hun welzijn, hun recht, hun levensvreugde.

Pinksteren is kiezen voor het leven en roept daarom op tot verandering, tot het maken van keuzes. Een uitnodiging om op te houden om elkaar niet te willen verstaan. Om alle vooroordelen en opgebouwde muurtjes af te breken, de gesloten deuren te openen en elkaar daadwerkelijk te ontmoeten.

Voor de leerlingen duurde het proces van opengaan een hele tijd, wel vijftig dagen. Toen kwam er ruimte om naar buiten te gaan en een nieuwe taal te gaan spreken, een goddelijke taal die iedereen verstaat. De taal waarin woorden als vrede, solidariteit, aandacht en gerechtigheid niet naar de marge zijn gedrongen, maar op de eerste bladzijde staan. Waarin deze woorden daadwerkelijk geleefd worden in de omgang met elkaar. Het was de taal die Jezus sprak en die hem voorgoed aan dit leven heeft verbonden. De leerlingen gingen deze taal opnieuw spreken en zorgden ervoor dat achter de gesloten deur de levenskracht zo sterk werd dat de deur als het ware uit haar scharnieren barstte.

Met Pinksteren worden wij uitgenodigd om schoonmaak te houden in ons eigen leven. Mensen te worden die hun leven inrichten en afstemmen op God. Van welke windstreek je ook komt, de Stem van God is te horen en te verstaan voor wie dat wil. God raakt ons immers, op de plaats waar emotie en hartstocht wonen.

‘Ontvang de Heilige Geest’, zo klinkt het in deze dagen. Bestemd voor mensen die niet allemaal dezelfde taal spreken, maar elkaar wel verstaan, omdat we leven uit kracht van die ene Geest.