23-05-2020, Abdij van Berne Heeswijk

Berne bemoedigt, ook in tijden van corona (20): Henk-Jan Hoefman

Wat geeft je hoop of vertrouwen in deze moeilijke tijden? Deze vraag wordt op deze website tot en met in ieder geval eind mei beantwoord door tientallen personen die op verschillende manieren betrokken zijn bij de Abdij van Berne.

Middels deze serie wil de Abdij van Berne een eigen bijdrage leveren aan het gesprek over de corona-crisis, mensen bemoedigen en hoop bieden, er zijn voor de eigen achterban en alle andere betrokkenen via website en social media.

Vandaag deel 20: een bijdrage van Henk-Jan Hoefman, projectleider Toekomst Abdij van Berne.

Door: Henk-Jan Hoefman

Het monster in de bek kijken
De coronacrisis stelt ons behoorlijk op de proef. Ik zie om me heen dat mensen daar heel verschillend mee omgaan. De een voelt de impact van verlies, verval en verwarring tot in zijn vezels. De ander is minder bedrukt, omdat hij altijd wel iets goeds ontdekt in lastige situaties: meer quality time met de kinderen, meer rust en stilte, meer medemenselijkheid, et cetera. Waar sta ikzelf?

Ik bevind me meer in de middenpositie en ervaar de crisis als kans én bedreiging. Natuurlijk word ook ik af en toe overmand door de bedreigingen die de laatste weken razendsnel over ons heen spoelen. Blijven we gezond? Behoud ik mijn werk? Hoe zorgen we goed voor elkaar vanuit (internationale) solidariteit? Mijn angst en zorgen voelen soms als ongenode gasten, maar toch probeer ik ruimte te maken voor deze ongemakkelijke gevoelens. Met compassie voor anderen en mezelf. Makkelijk is dat niet.

Met de kansen die ik zie ben ik voorzichtig. Sinds de kredietcrisis ben ik namelijk minder optimistisch over het leervermogen van de mens en de mensheid. Van die vorige crisis hebben we immers veel te weinig van geleerd. De financiële sector is sindsdien niet wezenlijk veranderd, de kloof tussen rijk en arm is niet kleiner geworden en de natuur is nog steeds het kind van de rekening.   

Een crisis is in mijn ogen mislukt als we de lessen die erin verscholen liggen niet ter harte nemen. Etymologisch komt het woord crisis voort uit het (oud)Griekse werkwoord κρινομαι (krinomai) met de betekenissen scheiden, schiften, onderscheiden, beslissen, beslechten, richten en oordelen. Zo bezien, is een crisis een ‘moment van de waarheid‘, waarop een beslissing moet worden genomen die van grote invloed is op de toekomst (bron Wikipedia).

De waarheid en de kansen openbaren zich echter pas als we het ‘monster in de bek kijken’. Net als in vele sprookjes waarin het monster verandert in een mooie prins of prinses. Er zijn moed en compassie voor nodig om de ontwrichting, ontreddering en het verlies recht in de ogen te zien. Niet weglopen, maar er ook niet in wegzinken. Veel mensen nemen graag de vlucht voorwaarts, weg uit het oog van deze storm. Strijdlustig zoeken zij naar kansen en activiteiten als bezweringsritueel. Hebben wij het lef om te kijken en te blijven kijken, voorbij onze onrust, voorbij ons ongemak?

Deze crisis toont de barsten in onze manier van leven. In menselijk, maatschappelijk en economisch opzicht zijn de offers groot. Te groot om de toenemende roep om verandering te negeren. Ik hoop dat we het samen kunnen uithouden bij het voelbare ongemak, zodat dit moment van de waarheid een kans krijgt. Door de duisternis te delen kunnen we samen naar het licht. Het doet me denken aan de bekende songlines van Leonard Cohen:

There is a crack, a crack in everything
That’s how the light gets in.

Ziet u de eerste lichtstralen al doorbreken? Laat deze crisis een blessing in disguise zijn.