25-05-2020, Abdij van Berne Heeswijk

Berne bemoedigt, ook in tijden van corona (21): Roelof Siepel

Wat geeft je hoop of vertrouwen in deze moeilijke tijden? Deze vraag wordt op deze website tot en met in ieder geval eind mei beantwoord door tientallen personen die op verschillende manieren betrokken zijn bij de Abdij van Berne.

Middels deze serie wil de Abdij van Berne een eigen bijdrage leveren aan het gesprek over de corona-crisis, mensen bemoedigen en hoop bieden, er zijn voor de eigen achterban en alle andere betrokkenen via website en social media.

Vandaag deel 21: een bijdrage van Roelof Siepel, gastheer in de Abdij van Berne.

Door: Roelof Siepel

“Geloof is vertrouwen dat ons leven een zin heeft die uitstijgt boven het alledaagse. Hoop is overtuiging dat de uitkomst goed zal zijn, ook al is die niet zichtbaar. Liefde is kracht die ons verbindt met elkaar, die geeft en vergeeft en die haat kan overwinnen.

Voor onze koninklijke familie was 2012 een moeilijke tijd. Aan het begin van dat jaar kreeg prins Friso een ernstig ski-ongeval, en in dit verdriet sprak koningin Beatrix tijdens haar traditionele kersttoespraak bovenstaande woorden. Een toespraak die verder ging over individuele vrijheid, openheid en tolerantie, over internationale samenwerking en over welvaart. Over allerlei onderwerpen die het jaar ervoor misschien ook al speelden, of die in 2020 nog steeds actueel – en daarmee van alle tijden – zijn. En dan is er door de kersttoespraak heen toch dat persoonlijke, het kwetsbare. Woorden die gesproken uit de mond van onze koningin ook een belijdenis zijn: “Laat liefde verbinden, laat hoop doen leven en laat geloof kracht geven.

Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe deze verdrietige tijd voor onze koninklijke familie moet zijn: het hele land leeft met je mee, maar er is niemand die een arm om je heen kan slaan. In het meest kwetsbare ben je zichtbaar voor iedereen, maar toch is iedereen ver weg. Wat een kracht is het dan om anderen te bemoedigen, om ook anderen hoop te geven! ‘Hoop is overtuiging dat de uitkomst goed zal zijn, ook al is die niet zichtbaar.‘

In deze periode raken de woorden van Beatrix mij meer dan anders. Geloof en liefde zijn begrippen waarmee ik vertrouwd ben, die betekenis hebben gekregen in mijn leven. Maar hoop? Als kind van de patatgeneratie (geboren in 1971) ben ik opgegroeid in welvaart; verhalen over honger en oorlog ken ik alleen van mijn grootouders. Ik ben dankbaar dat ik geen ernstige gebeurtenissen heb meegemaakt die mij hebben doen wanhopen. En om eerlijk te zijn: als gezonde en sportieve man vrees ik ook niet echt voor de gevolgen van een besmetting met het coronavirus. Natuurlijk ben ik bezorgd over de gezondheid van naasten, en ik leef mee in het verdriet dat velen overvallen heeft. Maar wat kan ik zeggen over hoop als mijn vertrouwen in de toekomst nog nooit echt op de proef gesteld is? De kersttoespraak van koningin Beatrix geeft daar voor een deel antwoord op, maar ik put όόk hoop uit het leven en werk van de Norbertijnen.

In de afgelopen jaren ben ik regelmatig voor een paar dagen te gast geweest in de abdij en ik ben me verbonden gaan voelen met de gemeenschap. Zoals veel gasten word ook ik aangetrokken door de rust (alle hectiek blijft buiten de dikke voordeur), de spiritualiteit en het ritme van de abdij. In een jachtige samenleving zijn dit waarden die we moeten herontdekken: even afstand nemen, ruimte voor bezinning en tijd voor een goed gesprek. Stilstaan bij wat ons leven verrijkt. Ik heb goede hoop dat de coronacrisis veel mensen zal helpen om anders naar hun leven te kijken, en de abdij kan daarbij tot zegen van velen zijn. Tijdens zijn bezoek in 2009 aan het Heilige Land sprak paus Benedictus een opdracht uit voor de kerken in het Midden-Oosten, waarvan ik denk dat deze in 2020 verrassend actueel is voor kerken en geloofsgemeenschappen in de hele wereld: “Weest een brug van dialoog en constructieve samenwerking bij de opbouw van een cultuur van vrede die ons weg kan voeren uit de huidige vastgelopen toestand van angst, agressie en frustratie. Bouwt uw plaatselijke kerken op, maakt ze tot werkplaatsen van dialoog, van tolerantie en van hoop, van solidariteit en van daadkrachtige liefde.

Na een verblijf van een paar dagen in de abdij is er telkens de overgang naar het ‘normale’ leven. Uit ervaring weet ik dat het ritme van de dagelijkse gebeden, de stille tijd en de gemeenschappelijke momenten dan nog een poosje blijven hangen. Als ik ’s ochtends thuis aan de ontbijttafel zit, dan weet ik dat in de abdij op hetzelfde moment het ochtendgebed plaatsvindt. Ben ik voor mijn werk in overleg, dan ben ik op het tijdstip van de mis toch ook met mijn gedachten in de abdij. Het ritme blijft dus ‘even plakken’. Ik put er hoop uit om te weten dat dag in, dag uit het leven en werk in de abdij doorgang mag vinden. Dat er via internet nieuwe wegen worden gevonden om de vieringen bij te wonen en zo ook veel mensen te bereiken. En wat een hoopgevende geruststelling is het dan om zeker te mogen weten dat Gods plan met onze wereld op dezelfde wijze ook doorgang en nieuwe wegen vindt. Mijn hoop en overtuiging is daarom dat de uitkomst van deze moeilijke periode goed zal zijn, ook al zien wij dat nu nog niet.

Roelof Siepel (1971) is sinds 2017 regelmatig bezoeker en sinds 2019 ook gastheer in de abdij. Hij is gehuwd en vader van drie volwassen kinderen. In het dagelijks leven is hij werkzaam als wethouder van de gemeente Dronten.