27-05-2020, Abdij van Berne Heeswijk

Berne bemoedigt, ook in tijden van corona (22): Ina Veldman

Wat geeft je hoop of vertrouwen in deze moeilijke tijden? Deze vraag wordt op deze website tot en met in ieder geval eind mei beantwoord door tientallen personen die op verschillende manieren betrokken zijn bij de Abdij van Berne.

Middels deze serie wil de Abdij van Berne een eigen bijdrage leveren aan het gesprek over de corona-crisis, mensen bemoedigen en hoop bieden, er zijn voor de eigen achterban en alle andere betrokkenen via website en social media.

Vandaag deel 22: een bijdrage van Ina Veldman, ondersteuner projectruimte Abdij van Berne.

Door: Ina Veldman

Heelheid en gebrokenheid
Bij mij thuis, voor het raam, hangt een kristal. Als de zon schijnt, breekt de kristal het licht op de muur in de zeven kleuren van de regenboog. Om het donker, onze gebrokenheid te kunnen zien, hebben we licht nodig. Het donker als iets wat er niet zou moeten zijn. Maar we ontkomen er niet aan dat we ook het donker voelen en soms niets met het licht kunnen beginnen, zoals in deze tijd het donker ons kan overvallen. De donkere kant als het besef van de pijn van de wereld.

Donker en licht zijn er altijd samen. Samen vormen ze een niet te scheiden eenheid. We zijn tegelijkertijd licht én donker. Het licht ben je, het donker ben je ook. De uitdaging ligt er in dat we hierin een balans vinden. Met het gebrokene in ons, ook de vreugde van ons leven leven.

Tijdens één van mijn vroege ochtendwandelingen in deze weken zag ik een meerkoetenechtpaar druk in de weer met hun kroost en ik ontdekte twee reeën die achter elkaar door het weiland renden. Eentje bleef pal voor mij staan en bekeek mij nieuwsgierig. Momenten waarop ik iets van heelheid kan ervaren. Hierin ligt de kans om volledig mens te zijn. Het woord vol-ledig zegt het eigenlijk al zo mooi: vol van leegte. Gebrokenheid kan dus een zekere volheid in zich hebben. Iets wat niet aangetast wordt. In onze gebrokenheid kunnen we iets ervaren van heelheid. Zoals een kristal het licht breekt in allerlei kleuren.

Op het eiland Iona, dat aan de westkust van Schotland ligt, staat de dinsdag in het teken van de healing-service. Er wordt stil gestaan bij wat gebroken is, wat ziek is, in lichaam en geest, in relaties en in de samenleving. Wie wil, krijgt de handen opgelegd. De volgende woorden worden hierbij uitgesproken: 

Spirit of the living God,
present with us now,
enter you, body, mind and spirit,
and heal you of all that harms you,
in Jesus’ name.
Amen.

(Dat de Geest van God,
die onder ons wil wonen,
je vinden mag en raken
in lichaam, ziel en geest
en helen van dat wat je schaadt
in Jezus naam.
Amen.)

De bedoeling van deze healing ligt niet zozeer in genezing, maar het gaat om heelheid, verbondenheid, integratie van lichaam, ziel en geest.

In het donker, daar waar we ons het meest verlaten voelen, daar op die plek, is de Eeuwige ons misschien wel het meest nabij. Er is iets dat of iemand die er bij zal zijn, ook of zelfs op die momenten dat we het niet kunnen voelen en verloren lopen. Op die stille plek diep in ons, daar waar we niets nodig hebben, waar niemand komen kan, waar we alleen maar hoeven te zijn wie we ten diepste zijn, daar waar we de stilte kunnen ervaren, daar kunnen we de Eeuwige ontmoeten en Hij ons. Daar kunnen we de plaats van onze opstanding vinden. Met dit vertrouwen mogen we opstaan in de gebrokenheid van deze tijd en kunnen we leven in en met onze gebrokenheid, een gebrokenheid die heel én licht maakt.

(Dit is een aangepaste versie van een tekst die ik enkele jaren geleden geschreven heb en die opgenomen is in het boek Kort en prachtig (Kwintessens, 2018)).

Ina Veldman is ondersteuner projectruimte bij de Abdij van Berne. Daarnaast begeleidt ze families om in een herinneringsbijeenkomst op eigen wijze betekenis te geven aan het leven en sterven van iemand die hen dierbaar is. Ook is zij klankbord en metgezel bij verlies- en rouwervaringen in persoonlijke gesprekken. Foto: Pixabay.