Door: Joost Jansen o.praem.

De bekende Vlaamse psychiater Dirk De Wachter onthult de reden waarom de GGZ overuren draait: de mensen hebben ‘de hemel afgeschaft!’ Als je de hemel afschaft dan wordt je aardse bestaan ‘plat’, zonder perspectief. Het enige doel is genieten, want je leeft toch maar één keer? Je wilt hier je paradijsje maken, je eigen hemel op aarde. Je gaat mee met een all-inclusive reis op cruiseschip en een virus gooit roet in het eten. Velen leren niet meer dat er ook tegenslagen kunnen zijn, kleinere of grotere sores. Iets wat bij het leven hoort, zou ik zeggen. Als die hemel op aarde niet lukt dan lijkt het alsof je gefaald hebt, dat je een ‘loser’, een sukkel, bent. Het aantal mensen met psychische klachten stijgt schrikbarend, met name onder jongeren.

Wij vieren vandaag dat Jezus ten hemel is opgenomen. Die hemel die anderen hebben afgeschaft. Wat bedoelen we daarmee te zeggen? Want waar is die hemel? Is het een bepaalde ruimte, ergens ‘boven’? En wat is dan ‘boven’? Maar ook: wat hebben wij er aan dat Jezus naar die hemel is opgestegen? Moeten we het dan zonder Hem doen? Nogal wat vragen…

Gelukkig hebben we verhalen. Verhalen geven geen wetenschappelijke verklaring over of er bijvoorbeeld voldoende thermiek was om Jezus naar de hemel te doen opstijgen. Verhalen willen een boodschap aan ons overdragen. Laten we eens luisteren. Het gaat steeds in de drie lezingen over het Rijk van God. Jezus heeft het er over in zijn laatste gesprekken met zijn vrienden ná Pasen. De leerlingen worden gezonden om de boodschap van het Rijk van God uit te dragen, de wijde wereld in. Mét de belofte dat Jezus altijd met hen zal zijn. Ik hoor op de achtergrond veel andere verhalen in mijn Bijbel die gaan over hoe God met zijn erbarmen, zijn liefde bij ons mensen wil zijn. Hij verbindt zich aan ons, is alom aanwezig. Dus Jezus schaart zich volkomen aan Gods kant, God die Hij zijn Vader noemt. Boeiend! Jezus geeft zijn leerlingen – en aan ons – de opdracht te dopen, leerlingen te maken en hen te leren wat Jezus hen bevolen heeft. Hier voel ik een schuurmoment. De woorden klinken zo vertrouwd omdat we ze jaar in jaar uit hebben gehoord. Ik ken mensen voor wie dit allemaal veel te ‘bevelerig’ klinkt: leerlingen maken, leren, opdragen, bevelen… Het klinkt als eenrichtingsverkeer. Gaat het bij het verkondigen van dat Rijk van God dan om klakkeloos in die Blijde Boodschap te gaan geloven? Gelukkig niet.

Jezus ging steeds in gesprek met mensen. ‘Leren’ was nooit eenrichtingsverkeer in zijn tijd, er was steeds wederzijdsheid, luisteren naar die ander en dan samen verder vragen. Van vraag naar vraag, een verdiepend gesprek. We herontdekken vandaag deze manier van communiceren in ons geloof. We noemen dat een synodaalgesprek. Een mooi woord ‘synodaal’: het betekent dat je samen op weg bent. Het praat vaak gemakkelijker als je samen oploopt. Er vallen wat stiltes, onaffe zinnen komen en tegelijkertijd voel je dat je samen bent. En dan blijft op de achtergrond die belofte van Jezus klinken: ‘Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de wereld.’ Tot de voltooiing, begrijp ik dan, de voltooiing van die dynamiek die Jezus op gang heeft gebracht en die Hij Rijk van God noemt.

We vieren vandaag dat Jezus vanuit de hemel ons ruggensteun geeft. Onze wereld is niet gesloten maar open naar Boven. Net zoals bij de apostelen mogen wij niet naar Boven blijven staren en moeten we hier beneden aan de slag: optrekken met tochtgenoten, er voor zorgen dat ook voor hen de hemel openblijft, dus dat er altijd een ‘verder’ is. Dat is al heel belangrijk voor vele tijdgenoten.

We voelen allemaal aan dat deze houding onderhoud vergt, momenten zoals nu, hier samen in deze kerk. Het vraagt gebed en aansluiting met waar Jezus nu is, in de hemel. Gelukkig blijft ook Hij niet werkeloos want Hij is nu al bezig om ons over tien dagen de heilige Geest te zenden. Wanneer je met Hem verbonden blijft gaat in iedere omstandigheid, hoe catastrofaal ook, de hemel open.