Over ons | Norbertijnen

De spiritualiteit van de Norbertijnen

De norbertijnen delen met andere religieuzen de roeping en opdracht om op een bijzondere wijze te getuigen van een leven overeenkomstig het evangelie, gericht op gemeenschap tussen God en mensen en tussen mensen onderling. De wijze waarop aan deze opdracht vorm gegeven wordt vormt de spiritualiteit van een religieuze gemeenschap.

De bronnen van de norbertijnse spiritualiteit zijn naast de Bijbel en de traditie, de Regel van St. Augustinus en de idealen van St. Norbertus. De rode draad door de regel van Augustinus is de liefde. Vaak wordt de regelvader dan ook afgebeeld met een brandend hart in zijn hand.

Het ideaal van Norbertus was om de kerk van binnenuit te vernieuwen naar het ideaal van de armoedebeleving en het gemeenschapsleven. Zo ligt in de norbertijnse spiritualiteit het accent op beide elementen: gemeenschap stichten naar binnen en naar buiten, op kerkopbouw, op verdieping van het geloofsleven vanuit de eigen gemeenschap, op actie en contemplatie.

Norbertus (van Gennep of van Xanten)

Norbertus, geboren in de tweede helft van de elfde eeuw, leefde in een agrarische samenleving met een nog geheel feodale structuur, waarin adel en geestelijkheid de dienst uitmaakten. Wereldlijke en geestelijke macht waren sterk met elkaar verstrengeld. Daarnaast echter ontstond ook een lekenbeweging, die een grote nadruk legde op de armoedebeleving. Deze laatste beweging werd vooral zichtbaar in de talloze rondtrekkende prediker, de Wanderprediger.
Het leven van Norbertus zou door beide bewegingen ingrijpend worden bepaald. Norbertus werd naar alle waarschijnlijkheid tussen 1080 en 1085 in Gennep geboren. Hij groeide op in Xanten, waar hij koorheer werd. Deze koorheren volgden de regel van Aken, die privé-bezit toestond. Hij had goede contacten met het hof van keizer Hendrik V en niets leek een glanzende kerkelijke carrière in de weg te staan. Omstreeks het jaar 1115 moet Norbertus een bekeringsproces hebben doorgemaakt, waardoor hij steeds kritischer kwam te staan tegenover het wereldse leven van veel geestelijken, waaronder die van Xanten. Zijn streven naar een soberder leven zonder privé-bezit werd hem daar niet in dank afgenomen en hij was uiteindelijk gedwongen het kapittel te verlaten.

Norbertus werd een zoeker naar evangelisch leven. Al gauw werd hij aangetrokken door het leven van de Wanderpredigers. Vergezeld van twee leken trok hij predikend rond en kwam zo in Avignon terecht, waar hij van de paus officieel toestemming kreeg om te preken. De paus bracht Norbertus in contact met de bisschop van Laon, die geïnteresseerd was in de hervorming van het plaatselijk kloosterleven. Maar nadat een poging om het kapittel in die geest te hervormen was mislukt, ried de bisschop hem aan om zelf een gemeenschap te stichten, buiten de stad. Het werd Prémontré, in een afgelegen gebied waar zich vermoedelijk al enkele kluizenaars ophielden. Norbertus vormde met hen en enkele eigen gezellen een gemeenschap. Met Kerstmis 1121 sloot deze gemeenschap zich door geloften officieel aaneen. Zij namen de Regel van Augustinus aan. In 1126 maakte Norbertus een reis naar Rome, waarna hij tot aartsbisschop van Maagdenburg benoemd werd. In Maagdenburg kwam Norbertus al snel in conflict met de wereldlijke overheid. Toch slaagde hij hier om het bovenstaande kloosterleven te hervormen en de zielzorg te verbeteren. In 1134 stierf hij in Maagdenburg.

Augustinus (van Hippo)

Augustinus werd in het jaar 354 geboren in Thagaste, in het tegenwoordige Algerije, als zoon van een heidense vader en een vrome katholieke moeder. Deze laatste, Monica, zou een grote rol spelen in het leven van Augustinus. Hij werd als kind niet gedoopt, ging in Carthago grammatica en retorica studeren en later ook doceren. In die periode komt ook zijn grote intellectuele begaafdheid aan het licht.

Augustinus is iemand die streeft naar wijsheid en gaat mede daardoor waarden als carrière en wereld genot al snel relativeren. Later zal hij er geheel afstand van nemen. In 383 steekt hij over naar Italië en gaat doceren in Rome en later in Milaan, waar Ambrosius bisschop was. Deze stond bekend om zijn welsprekendheid en om die reden ging Augustinus naar hem luisteren. Daarbij werd hij getroffen door de helderheid van de christelijke boodschap.

In 386 vond de beroemde tuinscène plaats, waarin Augustinus weende en een kinderstem hoorde die riep: ‘tole lege’, ‘neem en lees’. Vanaf dat moment gaat de Schrift voor hem open. Zij zou voor de rest van zijn leven zijn leidraad blijven. Augustinus trekt zich met zijn vrienden op een landgoed terug voor bezinning. Hier zal zijn verlangen naar gemeenschapsleven groeien en nooit meer verdwijnen. In de paasnacht van 387 wordt Augustinus gedoopt en een jaar later reist hij terug naar Thagaste. Zijn moeder Monica sterft onderweg. Zij heeft de vreugde van zijn bekering nog mogen meemaken.

Met enkele vrienden begint Augustinus een kleine kloostergemeenschap. Drie jaar later echter, in 391, in Hippo, toen Augustinus al grote bekendheid genoot, verlangt het volk hem als priester, zeer tegen zijn zin in. Na zijn wijding blijft hij het kloosterleven trouw en sticht een nieuw klooster in Hippo, nu voor priesters. Nu ontwikkelt Augustinus zich tot een toegewijd zielzorger, schrijft en houdt ongelooflijk veel preken en zal de rest van zijn leven de schrift blijven bestuderen en becommentariëren. Wanneer hij in 395 bisschop wordt gewijd, blijft hij kloosterling en beijvert zich om het kloosterleven te verspreiden. Wanneer hij in 430 sterft laat hij een bijna bovenmenselijke hoeveelheid geschriften na, waarvan het grootste deel tot op de dag van vandaag is bewaard gebleven.

Regel van Augustinus

Augustinus van Hippo (354-430) schreef een leefregel voor een door hem gestichte religieuze gemeenschap. Hij wilde met deze regel de aandacht voor de individuele relatie van de mens met God verbreden tot de aandacht voor de verhouding van de mensen onderling.

De regel bevat instructies over het gemeenschappelijk bezit, dienstbaarheid, gebed, vasten en naastenliefde. Hieronder vindt u de 8 hoofdstukken van de regel.

  • Geliefde broeders, Eerst en vooral moet onze liefde gericht zijn op God, daarna op de evenmens. Daarin bestaat immers onze voornaamste opdracht.
  • 1. U die een kloostergemeenschap vormt, dragen wij op het volgende na te leven. 2. Allereerst moet u eensgezind tezamen wonen [1] één van ziel en één van hart[2] op weg naar God. Want is dat juist niet de reden waarom u samen bent gaan leven? 3. Bij u mag er geen sprake zijn van persoonlijk eigendom. Zorg er integendeel voor dat alles onder u gemeenschappelijk is. Uw overste moet ieder van voedsel en kleding voorzien. Niet dat hij iedereen evenveel moet geven, want u bent niet allen even sterk maar aan elke persoon moet gegeven worden wat hij persoonlijk nodig heeft. Zo leest u immers in de Handelingen van de Apostelen: «Zij bezaten alles gemeenschappelijk en ieder kreeg wat hij nodig had» [3]. 4. Zij, die in de wereld iets bezaten, moeten er prijs op stellen dat dit, bij hun intrede in het klooster, van de gemeenschap wordt. 5. Maar die niets bezaten, moeten in het klooster niet gaan streven naar datgene wat zij daarbuiten niet konden bereiken, wel moet men hun zwakheid tegemoet komen door hen alles te verschaffen wat zij nodig hebben, ook al waren zij vroeger zo arm dat zij niet eens over het allernoodzakelijkste konden beschikken. Zij mogen zich echter niet gelukkig prijzen om het feit dat zij nu voedsel en kleding vinden, die tevoren buiten hun bereik lagen. 6. Zij mogen er evenmin groot op gaan dat zij nu omgang hebben met mensen die zij vroeger niet durfden te benaderen, maar hun hart moet naar het hogere zoeken en niet naar aardse schijn. Indien in de kloosters rijke mensen nederig en arme mensen verwaand worden, dan zouden de kloosters alleen maar van nut blijken voor rijke mensen, maar niet voor arme. 7. Van de andere kant mogen zij die in de wereld iets schenen te betekenen, niet uit de hoogte neerzien op hun broeders die vanuit een armoedig bestaan tot deze religieuze gemeenschap zijn toegetreden. Zij moeten er veeleer voor zorgen trots te gaan op het samenleven met arme broeders dan op de maatschappelijke rang van hun rijke ouders. Ook mogen zij geen hoge dunk van zichzelf hebben omdat zij een deel van hun vermogen ter beschikking van de gemeenschap gesteld hebben. Anders zou de nietige mens nog meer ten prooi vallen aan hoogmoed door de gemeenschap in zijn rijkdom te laten delen dan door er zelf in de wereld van te genieten. Want terwijl iedere ondeugd tot uiting komt in het stellen van slechte daden, bedreigt de hoogmoed bovendien zelfs goede daden om deze te vernietigen. En wat voor zin heeft het zijn eigen bezit aan de armen uit te delen en zelf arm te worden, wanneer afstand doen van rijkdom iemand hoogmoediger zou maken dan het bezitten van een fortuin? 8. Leef dus allen één van ziel en één van hart [4] samen en eer in elkaar God, want ieder van u is Zijn tempel geworden [5].
  • 1. Volhard trouw in het gebed [6] op de vastgestelde uren en tijden. 2. De gebedsruimte mag nergens anders voor gebruikt worden dan waarvoor zij bestemd is; want zij draagt die naam niet voor niets. Dan kan ieder, die misschien ook buiten de vastgestelde uren wil bidden, er in zijn vrije tijd terecht zonder gestoord te worden door iemand die daar eigenlijk niets te maken heeft. 3. Wanneer u in psalmen en liederen tot God bidt, moeten de woorden die u uitspreekt ook in uw hart leven. 4. Houd u bij het zingen aan de tekst en zing niet wat niet bestemd is om gezongen te worden.
  • 1. Bedwing uw lichaam door vasten en onthouding van eten en drinken voor zover uw gezondheid het toelaat. Wie niet zonder voedsel kan tot de hoofdmaaltijd, die tegen de avond plaats heeft, mag tevoren iets gebruiken, maar alleen rond het middaguur; zieken echter mogen altijd iets gebruiken. 2. Luister van het begin tot het eind van de maaltijd naar de gebruikelijke lezing zonder lawaai te maken of te protesteren tegen de H. Schrift. Want u moet niet alleen uw gewone honger stillen, maar ook hongeren naar het Woord van God [7]. 3. Sommigen zijn zwakker ten gevolge van een andere opvoeding. Als er voor hen aan tafel een uitzondering gemaakt wordt, behoren de overigen die vanwege een andere levenswijze sterker zijn, dat niet kwalijk te nemen of onrechtvaardig te vinden. Zij moeten niet denken dat de anderen gelukkiger zijn, omdat die beter voedsel krijgen dan zijzelf. Zij moeten er eerder blij om zijn dat zij tot iets in staat zijn wat de anderen niet aankunnen. 4. Sommigen waren voor hun intrede een comfortabel leven gewend en ontvangen daarom wat meer voedsel of kleren, een beter bed of meer dekens. De anderen die sterker en dus gelukkiger zijn, krijgen dat niet. Maar besef dan wel hoeveel die medebroeders nu moeten missen vergeleken bij hun vroegere levensomstandigheden, ook al kunnen ze niet dezelfde soberheid opbrengen als zij die lichamelijk sterker zijn. Niet iedereen moet willen hebben wat hij een ander meer ziet krijgen; dat gebeurt immers niet om iemand voor te trekken, maar alleen om hem te ontzien. Anders zou in het klooster de verwerpelijke wantoestand ontstaan dat de armen een gemakkelijk leventje gaan leiden, terwijl de rijken zich alle mogelijke inspanningen getroosten. 5. Zieken moeten vanzelfsprekend aangepast voedsel krijgen; anders zou men de ziekte verergeren. Eenmaal beter, moeten zij goed verzorgd worden zodat ze zo vlug mogelijk herstellen, ook al behoorden zij vroeger tot de armste klasse van de maatschappij. Tijdens de herstelperiode moeten zij hetzelfde ontvangen als wat de rijken toegestaan wordt vanwege hun vroegere levenswijze. Maar wanneer zij weer op krachten gekomen zijn, moeten ze opnieuw gaan leven zoals vroeger, toen ze gelukkiger waren omdat ze minder nodig hadden. Hoe soberder een levenswijze, hoe beter zij past bij dienaren van God. Als een zieke genezen is, moet hij er voor oppassen niet de slaaf te worden van eigen genoegens: hij moet weer afstand kunnen doen van de voorrechten die zijn ziekte meebracht. Degenen die het gemakkelijkst sober kunnen leven, zullen zich de rijkste mensen achten. Want weinig nodig hebben is beter dan veel bezitten.
  • 1. Ga niet opvallend gekleed. Probeer niet door uw kleding in de smaak te vallen, maar door uw levenshouding. 2. Als u uitgaat, ga dan niet alleen en blijf bijeen als u op de plaats van bestemming bent gekomen. 3. Uw gaan en staan, heel uw gedrag mag niemand aanstoot geven, maar moet in overeenstemming zijn met een heilige levenswijze. 4. Wanneer u een vrouw ziet, blijf haar niet uitdagend aankijken. Natuurlijk kan niemand u verbieden vrouwen te zien, maar wel is het verkeerd een seksuele begeerte naar een vrouw te koesteren of te willen dat zij u begeert [8]. Want niet alleen een gebaar van genegenheid, ook de ogen wekken in man en vrouw de begeerte naar elkaar. Zeg dus niet dat uw innerlijke houding goed is, als uw ogen begeren haar te bezitten, want het oog is de bode van het hart. En als men elkaar zijn verkeerde bedoelingen laat blijken, ook zonder woorden, alleen maar door naar elkaar te kijken, en men genot vindt in elkaars hartstocht, al is het niet in elkaars armen, dan is er van echte reinheid, namelijk die van het hart, al geen sprake meer. 5. Trouwens wie zijn ogen niet van een vrouw af kan houden en graag haar aandacht trekt, moet niet denken dat anderen dit niet zien. Natuurlijk zien zij het; zelfs mensen van wie je het niet verwacht, merken het. Maar al blijft het verborgen en ziet geen mens het, wat dan te beginnen met God die het hart van elke mens kent [9] en voor wie niets verborgen is? Of moet men denken.’ «God ziet het niet» [10] omdat Hij naarmate Zijn wijsheid die van mensen te boven gaat, ook meer geduld tegenover de mens aan de dag legt? Een religieus moet bang zijn God in Zijn liefde te krenken [11]; omwille van deze liefde moet hij bereid zijn een zondige liefde tot een vrouw op te geven. Wie bedenkt dat God alles ziet, zal geen vrouw met zondige gevoelens willen aankijken. Want door het woord van de Schrift «De Heer verafschuwt een begerig oog» [12] wordt ons juist op dit punt ontzag voor Hem op het hart gedrukt. 6. Weet u daarom verantwoordelijk voor elkaars zuiverheid, als u in de kerk samen bent of overal elders waar u in het gezelschap van vrouwen bent. Dan zal God die in u woont [13], door uw verantwoordelijkheid voor elkaar, over u waken. 7. Als u deze uitdagende blik waarover ik spreek bij een medebroeder opmerkt, waarschuw hem dan terstond, opdat het eenmaal begonnen kwaad niet erger wordt, maar hij zijn gedrag zo snel mogelijk betert. 8. Ziet men hem na zo’n waarschuwing, of wanneer dan ook, toch weer hetzelfde doen, dan moet ieder die dat merkt hem beschouwen als een zieke die een behandeling nodig heeft. Het staat dan niemand meer vrij te zwijgen. Maar eerst moet u één of twee andere personen op de hoogte brengen om hem met zijn tweeën of drieën van zijn fout te kunnen overtuigen [14] en met gepaste gestrengheid tot de orde te roepen. U mag niet denken dat u handelt uit kwaadwilligheid door dit te doen. Integendeel, u laadt schuld op uzelf als u door te zwijgen uw broeders hun ondergang tegemoet laat gaan, terwijl u hen op de goede weg zou kunnen brengen door te spreken. Stel bijvoorbeeld dat uw broeder een lichamelijke wonde had en die uit vrees voor een medische behandeling verborgen wilde houden. Zou het dan niet harteloos zijn er over te zwijgen? En zou het daarentegen niet van medeleven getuigen dit bekend te maken? Hoeveel groter is dan niet uw plicht iemands toestand bekend te maken wanneer u daarmee kunt beletten dat het kwaad het hart van uw broeder verder aantast, wat veel erger is. 9. Wil hij niet luisteren naar uw waarschuwing, dan moet men eerst de overste erbij betrekken voor een gesprek onder vier ogen, om zo de anderen er buiten te houden. Luistert hij dan nog niet, dan mag u er anderen bij halen om hem van zijn fout te overtuigen. Want als hij blijft ontkennen, dan moet men er buiten zijn weten anderen bij betrekken om hem in tegenwoordigheid van allen met meerdere personen op zijn fouten te kunnen wijzen [15], omdat twee of drie personen eerder iemand kunnen overtuigen dan één. Is zijn schuld eenmaal bewezen dan moet de overste of de priester onder wiens gezag het klooster valt, oordelen welke straf hij moet ondergaan ter verbetering. Wanneer hij weigert zich daaraan te onderwerpen, moet hij uit uw gemeenschap weggestuurd worden, ook wanneer hijzelf niet heen wil gaan. Ook dit gebeurt niet uit harteloosheid, maar uit liefde, want daardoor voorkomt men dat hij anderen door zijn slechte invloed te gronde richt. 10. Wat ik gezegd heb over het begerig kijken naar vrouwen, geldt ook voor alle andere zonden. Dezelfde gedragslijn moet u nauwgezet en trouw volgen bij het ontdekken, het verhinderen, het aan het licht brengen, het bewijzen en het bestraffen van andere fouten; wel met liefde voor de mensen, maar met afkeer van hun fouten. 11. Als iemand spontaan bekent dat hij zover op het verkeerde pad geraakt is, dat hij in het geheim van een vrouw brieven ontvangt of cadeautjes aanneemt, dan moet men hem sparen en voor hem bidden. Maar wordt hij betrapt en schuldig bevonden, dan moet hij ernstig bestraft worden naar het oordeel van de priester of de overste.
  • 1 Uw kleren moeten door één of meerdere personen gemeenschappelijk beheerd worden; zij zullen ervoor zorgen ze te luchten en motvrij te houden. Zoals uw eten uit één keuken komt, zo moeten uw kleren uit één linnenkamer komen. En indien dat mogelijk is, moet het u eigenlijk weinig kunnen schelen welke zomer- of winterkleding u krijgt. Het maakt toch niets uit of u hetzelfde terugkrijgt als u afgegeven hebt, of iets dat door een ander gedragen is Als iedereen krijgt wat hij nodig heeft [16]. Wanneer dit jaloersheid en ontevredenheid wekt, of wanneer iemand gaat klagen iets gekregen te hebben dat minder goed is dan hij eerst had, en het beneden zijn stand acht kleren te dragen die een ander gedragen heeft, is dat dan geen les voor u? Als u om uw uiterlijk onenigheid krijgt, is dat geen bewijs dat er innerlijk nog heel wat ontbreekt aan de houding van uw hart? Maar ook wanneer u dit niet kunt opbrengen en men ontziet u op dit punt door uw eigen kleren terug te bezorgen, bewaar ze dan nog op één plaats, waar anderen er zorg voor dragen. 2 De bedoeling van dit alles is: dat niemand in zijn werk eigen voordeel zoekt Alles moet gebeuren in dienst van de gemeenschap en met meer ijver en meer geestdrift dan wanneer ieder voor zichzelf en zijn eigen belang zou werken. Want over de liefde staat geschreven dat «zij niet het eigen belang zoekt» [17], dat wil zeggen dat zij het gemeenschappelijke boven het eigen belang stelt en niet omgekeerd. Het feit dat u meer zorg aan de dag legt voor het belang van de gemeenschap dan voor uw eigen belang, is daarom een criterium voor uw vooruitgang. Zo zal zich in alles wat de voorbijgaande nood van de mens betreft, iets blijvends en verhevens openbaren, namelijk de liefde [18]. 3 Hieruit volgt tevens dat een kloosterling die van zijn ouders of familieleden kleren of andere nuttige dingen krijgt, deze niet stiekem voor zichzelf mag houden. Hij moet ze ter beschikking van de overste stellen. Eenmaal gemeenschappelijk bezit geworden, moet de overste deze zaken geven aan wie ze nodig heeft [19]. 4 Als u uw kleren wilt wassen of laten wassen in een wasserij, zal dit gebeuren in overleg met de overste om te voorkomen dat een overdreven verlangen naar schone kleren uw karakter ontsiert. 5 Publieke baden mogen om gezondheidsredenen nooit geweigerd worden. Volgt in deze zonder tegenspraak het medisch advies van de dokter. En al zou iemand het niet willen, dan moet hij het toch doen, desnoods op bevel van de overste, omdat het nodig is voor zijn gezondheid. Maar wil iemand gaan baden alleen omdat hij het fijn vindt, terwijl het echt niet nodig is, dan moet hij van eigen wensen afstand kunnen doen. Want wat prettig is, is nog niet altijd goed. Wat prettig is, kan ook schadelijk zijn. 6 Hoe het ook zij, als een medebroeder zegt dat hij zich niet goed voelt, ook al manifesteert de ziekte zich nog niet, geloof hem dan zonder meer. Maar als u er niet zeker van bent of de verzorging die iemand wil hebben, Iets zal uithalen, roep er dan een dokter bij. 7 Zorg dat u altijd met twee of meer bent om naar een publieke badinrichting te gaan. Dat geldt trouwens ook als u ergens anders heen moet. En kies dan niet zelf de personen uit die met u mee zullen gaan, maar laat de overste beslissen wie met u mee zal gaan. 8 De gemeenschap moet iemand aanwijzen om voor de zieken te zorgen. Deze persoon moet tevens zorgen voor hen die aan de beterende hand zijn en voor degenen die zwak zijn, ook al hebben zij geen koorts. De ziekenverzorger kan voor hen uit de keuken halen wat hijzelf nodig oordeelt. 9 Wie de zorg heeft voor voedsel, kleren of boeken moet zonder mopperen zijn medebroeders van dienst zijn. 10 De boeken kunt u dagelijks op een vastgestelde tijd gaan halen; buiten die tijd zijn ze niet beschikbaar. 11 Wie daarentegen verantwoordelijk is voor kleren en schoenen, mag niet uitstellen ze te geven aan hen die ze nodig hebben.
  • 1. Maak geen ruzie, maar als u ruzie hebt, maak er dan zo spoedig mogelijk een eind aan. Anders groeit een klein moment van woede uit tot haat, wordt een splinter een balk [20] en maakt u van uw hart een moordkuil. Want er staat geschreven: «Ieder die zijn broeder haat is een moordenaar» [21]. 2. Als u iemand gekwetst hebt door hem uit te schelden, te verwensen of grof te beschuldigen, denk er dan aan het kwaad dat u aangericht hebt zo vlug mogelijk te herstellen door uw verontschuldigingen aan te bieden. En de ander die gekwetst werd moet op zijn beurt aan u vergiffenis schenken zonder er veel woorden aan vuil te maken. Als twee medebroeders elkaar beledigd hebben, moeten zij elkaar hun schuld vergeven [22]; anders wordt uw bidden van het Onze Vader een leugen. Trouwens hoe meer u bidt, hoe eerlijker uw gebed behoort te zijn. Men kan beter te doen hebben met iemand die vlug kwaad wordt, maar het meteen weer goed maakt, zo gauw hij beseft dat hij een ander onrecht heeft aangedaan, dan met iemand die minder opvliegend is, maar er moeilijk toe overgaat zijn verontschuldigingen aan te bieden. Wie echter nooit vergiffenis wil vragen, of het niet van harte doet [23], hoort niet thuis in een klooster, ook al wordt hij niet weggezonden. Pas dus op voor harde woorden. Als ze u toch ontvallen zijn, wees dan niet bang het genezende woord te spreken met dezelfde mond die de wonde toebracht. 3. Het kan echter gebeuren dat de noodzakelijke zorg voor de goede gang van zaken iemand van u dwingt harde woorden te gebruiken tegenover minderjarigen om hen tot de orde te roepen. In dat geval wordt van u niet verlangd dat u hen daarvoor vergiffenis vraagt, ook al hebt uzelf het gevoel dat u daarin te ver bent gegaan. Want als u zich tegenover deze jongeren door overdreven nederigheid te onderdanig gaat gedragen, doet dit afbreuk aan het gezag dat hen leiding moet geven en waaraan zij zich moeten onderwerpen. In zulke omstandigheden moet u wel vergiffenis vragen aan de Heer van allen die weet hoeveel u van uw medebroeders houdt, ook van hen die u misschien te streng hebt aangepakt. Uw liefde voor elkaar mag niet in eigenliefde blijven steken; ze moet geleid worden door de Geest.
  • 1. Gehoorzaam aan uw overste [24] als aan een vader, maar ook met de achting die u hem verschuldigd bent omwille van zijn taak, anders misdoet u tegen God in hem. Dat geldt nog meer voor de priester die voor u allen zorg draagt. 2. Het komt in de eerste plaats de overste toe er voor te zorgen dat men alles, wat hier gezegd is, ook naleeft en dat men overtredingen niet achteloos voorbijgaat. Het is zijn taak op fouten te wijzen en ze te verbeteren. Wat zijn bevoegdheid of kracht te boven gaat, zal hij voorleggen aan de priester wiens gezag in bepaalde opzichten groter is dan het zijne. 3. Wie een overheidsfunctie heeft moet zijn geluk niet zoeken in de macht waarmee hij kan domineren [25], maar in de liefde waarmee hij dienstbaar kan zijn [26]. Door uw achting zal hij uw meerdere zijn; door zijn verantwoordelijkheid tegenover God zal hij zich de minste van allen weten. Voor allen moet hij een voorbeeld zijn in goede werken [27]: hij zal hen die hun werk verwaarlozen terechtwijzen, de moedelozen moed geven, de zwakken steunen, met allen geduld hebben [28] Hij moet zelf de richtlijnen van de gemeenschap in ere houden en er eerbied voor vragen bij anderen. Hij moet er meer op uit zijn door u bemind dan gevreesd te worden, hoewel liefde en ontzag tegelijk noodzakelijk zijn. Steeds moet hij bedenken dat hij voor u verantwoordelijk is tegenover God [29]. 4. Door liefdevol te gehoorzamen bewijst u niet alleen medelijden te hebben met uzelf [30], maar ook met uw overste. Want ook voor uw gemeenschap geldt: hoe hoger men geplaatst is, hoe meer gevaar men loopt.
  • 1. De Heer geve dat u, gegrepen door het verlangen naar geestelijke schoonheid [31], dit alles met liefde onderhoudt. Leef zo dat u door uw leven het levenwekkend aroma van Christus verspreidt [32], Ga niet als slaven gebukt onder de wet, maar leef als vrije mensen onder de genade [33]. 2. Eens in de week moet dit boekje voorgelezen worden. Het is als een spiegel: u kunt er in zien of u niets verwaarloost of vergeet [34]. En als u vindt dat u beantwoordt aan wat er staat, dank dan de Heer, de gever van alle goed. Bemerkt iemand echter dat hij in gebreke gebleven is, dan moet hij betreuren wat voorbij is en of zijn hoede zijn voor de toekomst. Hij moet bidden: Vergeef mijn schuld en leid mij niet in bekoring [35].

Blijf op de hoogte met onze nieuwsbrief
  • © 2021 Abdij van Berne