Door: Jan Nabuurs, o.praem.
Medechristenen…
Wij hebben de lezingen aanhoort.
In de eerste lezing is sprake van vervolging. Gods woorden van de profeet Jeremia roepen verdeeldheid op. Hij wordt in de put gegooid. Maar de koning grijpt in. Jeremia wordt uit de put gehaald.
Het evangelie verhaalt over de boodschap van Jezus. Het staat haaks op ons beeld van Jezus.
Wij kennen Hem als een vredestichter. Hij verkondigt vergeving en harmonie; bouwt goede relaties tussen mensen op.
En toch zal de evangelist Lucas wel een bedoeling hebben gehad om de harde woorden van Jezus naar voren te brengen. Lucas geeft aan wat vrede voor Jezus betekent.
Voor Jezus heeft vrede niets te maken met mensen, die alles maar goed praten en maar laten gebeuren, heeft niets te maken met macht en overheersing.
Jezus heeft een nieuwe boodschap, waar mensen voor warm lopen. Bij Jezus gaat het om het welzijn en goed bestaan van kwetsbare mensen en volken. Hij roept wel weerstand op bij mensen, die alles bij het oude willen laten. Jezus opent nieuwe wegen, een nieuwe manier van leven.
Voor Jezus geldt:
Leven naar Gods bedoeling, leven met een vuur van grote liefde voor medemensen. Dat is pas vrede opbouwen en dat geeft houvast in het leven.
Zijn leerlingen zijn daarin gevolgd met inzet van hun leven, met nieuwe opdrachten, opbouwend aan eenheid en vrede.
Medechristenen…
Een goed voorbeeld vind wij in de heilige Pater Maximiliaan Kolbe. Hij werd vermoord in Auschwitz in Polen in 1941.Hij nam de plek in van een Poolse man, vader van een gezin.
De nazi’s hebben hem tot de hongerdood veroordeeld.
De pater gaf zijn leven voor hem. Hij werd zalig verklaard.Het gezin van de Poolse man was daarbij aanwezig in Rome. Het gezin gaf daarmee een daad van dank en moed af, van respect en het geloof van Pater Kolbe.
Deze bewogenheid, dat moedig gedrag troffen wij ook aan bij Paus Johannes XXIII.
1963 – 1965 hield hij het Vaticaans Concilie.
Hij gaf vernieuwing aan pastoraat en liturgie. Hij gaf aan de Kerk nieuw vuur van bezieling, maar ondervond ook verdeeldheid.
Die bewogenheid hebben wij ook ervaren bij Paus Franciscus, die dit jaar is overleden.
10 Jaar geleden schreef hij de Encycliek “Laudato Si” voor het behoud van de schepping, met zijn benadering de armoede te bestrijden.
Twee jaar geleden riep de Paus de wereldkerk op tot een Synodaal Proces, een samen onderweg-zijn van de Kerk. Een proces van luisteren naar elkaars geloofsbeleving en betrokkenheid bij het kerkgebeuren. Dat hield in: samen met bisschoppen, priesters, religieuzen en pastoraal werkenden en leken in overleg gaan.
In dit proces ontstond een vuur van bezieling en enthousiasme en tegelijkertijd was er sprake van terughoudendheid en weerstand.
Dit jaar is een jubeljaar met het motto: “Pelgrims van hoop”.
Dat houdt in: samen hoopvol bouwen aan Christus ‘Kerk, aan een wereld van vrede. Bij de een is dat een oproep tot meer inzet, voor en ander is het laten het wat het is.
Deze viering doet opnieuw een oproep: blijf betrokken bij wat je van huis uit aan geloof en verbondenheid hebt meegekregen. Doch geef aan dat geloofsgoed in deze tijd een nieuwe bezieling en verdieping is: een begaan zijn met kerk en wereld, met medemensen in nood met een bewogenheid en liefde van Christus.
Dan werken wij mee aan vrede in deze wereld en aan welzijn van de ander en onszelf.
Vrede en alle goeds voor allen.