23e zondag door het jaar 6 sept. 2026

OVERWEGING door Jan Nabuurs

Onze mensheid bevat vele conflicten.

Onze samenleving ervaart onveiligheid en kent relaties die stuk lopen.

Vandaar de stille oproep: “wij willen samen leven”.

Wij hebben behoefte aan mensen  
die goed kunnen luisteren met een goed inlevingsvermogen,
die conflicten weten te herstellen en beseffen wat de ander aan verdrieten angst beleeft.
die vergeving en excuus durven uit te spreken.

Het zal u niet ontgaan zijn: bij de herdenking van slavernij sprak onze koning over excuus,
evenzo de minister-president bij de herdenking van de Molukkers in Nederland.

Misschien zijn wij bekend met het T.V. programma Familiediner.
In dat programma hoor je vaak zeggen:
“Hadden wij het maar niet zover laten komen.”

Door het gedrag van de een ontstaat er een conflict bij de ander.
In dat programma vernemen wij: er is een gesprek, er wordt naar elkaar geluisterd over en weer.
Er ontstaat een excuus, een verzoening:
de band met familie wordt hersteld.

Wij zeggen vaak: er is niets nieuws onder de zon.

De evangelist Matteüs in het evangelie van vandaag laat Christus Boodschap horen:
“Vergeef elkaar in liefde, houd goede relaties met elkaar.
Vergeef wijs en voorzichtig elkaars fouten”.

Christus geeft daarin ook het advies: Blijf met elkaar in gesprek. Want in dat gesprek liggen mogelijkheden van begrip, van respect, voor excuus, voor vergevingsgezindheid.

MEDECHRISTENEN

Niet voor niets zijn wij christenen gewoon om de misviering te beginnen met een schuldbelijdenis.

Het is een gebed van ontferming om God en elkaar om vergeving te vragen.

In dat gebed willen wij uitdrukken om met elkaar te delen
wat het leven met de ander zo stuk kan gaan
en tegelijk willen wij samen zoeken naar een beter leven:
nl. een leven van verzoening.

Want in dat gebed van schuldbelijdenis is (er) plaats voor Christus, die ons in liefde wil vergeven, die onder ons aanwezig is.

Want het evangelie laat Christus zeggen: “Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik hun midden.”

Deze laatste zin van het evangelie is een mooie belofte van Christus, maar tegelijk voor ons een duidelijke opdracht:
Ga die verantwoordelijkheid tot excuus niet uit de weg.

Want wij mensen, hebben elkaar nodig om goed samen te leven.

Want onze geloofsgemeenschap, de Kerk, onze familie staat of valt met bereidheid met elkaar om te gaan, om het leven te delen trouw en dienstbaar, om relaties aangenaam te houden.

In ons kleine land, in onze kleine kerkgemeenschap en families, dienen wij zuinig en sympathiek met elkaar om te gaan.

Een gebaar van excuus, en gebaar van “wij willen samen leven”, dienen wij te ondersteunen.

In dat gebaar is Christus in ons midden:

Het is een stukje levensgeluk.

En wie wil dat niet? Dat is toch mooi meegenomen.